Voor ons is de jaarwisseling goed verlopen. We hebben sinds een paar jaar het grote geluk dat onze lieve Polly behoorlijk hardhorend is en vooral de lage zware knallen en dreunen niet meer hoort. En gelukkig helemaal niet meer bang is voor vuurwerk. De katten waren helaas niet zo flink als ik had verwacht. SuperSher, de allesdurfster hier, bleek onder de indruk. Een dag eerder glipte onze durfal voor het eerst van haar leven zelfs de voordeur uit… Gelukkig bleef ze braaf voor het huis van de buurvrouw staan toen ik haar naam zei zodat ik haar rustig kon oppakken. Je zou je dier toch kwijt zijn zoals de mensen van de straat hierachter. Ver-schrik-ke-lijk!
Zoals verwacht is *%^&$-Nederland losgegaan en moest er weer oorlogje worden gespeeld met hulpverleners zoals brandweer en politie. Heel veel schade, trauma’s, beschadigde gehoren, ogen en verloren ledematen en zelfs doden. Door de branden moesten heel veel mensen met spoed hun huizen uit. Die hadden zich hun oudejaarsavond vast anders voorgesteld. En nu blijkt het aangekondigde vuurwerkverbod doordat het kabinet demissionair is, ook nog op losse schroeven te staan. Twee-derde van de Nederlanders is die overlast, vervuiling en vooral het geweld tegen de mensen die juist Nederland leefbaar proberen te houden zo zat!
Ik hoop zo dat de berichten over de jaarwisseling van 2026/2027 anders zullen luiden.
Het wordt nog even puzzelen om deze collage op de juiste maat voor de uitgelichte foto te krijgen. Vroeger was ik best goed met rekenen en wiskunde. Maar dit aardig roestig bij me geworden. Zoals hij er nu staat, kan er mee door. Waar ik ook mee oefen is het gebruik van AI. Ik heb eerst van ‘uitgeknipte’ katjes ornamentjes laten maken en die daarna een (de enige juiste) vuurwerkachtergrond laten geven.
Eigenlijk had nu de huiskamer nu vol moeten staan met spullen voor de show morgen in Hellevoetsluis, maar we gaan niet. Wij vinden het risico te groot vanwege de weersverwachting. Code geel voor gladheid en er komt ook nog meer wind bij.
We hadden graag gegaan: het is een feestje om met Sher en Sheralyn te showen. Ze zijn echt fantastisch, zo gezellig en knuffelig en krijgen altijd zoveel complimentjes. Deze show zou juist extra speciaal zijn vanwege de uitreiking van de National Winnertitels en vaak levert dat een fotomomentje op. Die eer bleek Sher te zijn toegevallen. Maar ook zonder deze uitreiking mag ze de titel dragen. Ik vind het heel sneu voor alle hardwerkende vrijwilligers van Felikat en ik hoop dat ze toch een fijn showweekend hebben en dat iedereen weer veilig thuiskomt.
Transport
Voor een volgende show zijn we vast ook beter voorbereid en wordt het inladen van de auto hopelijk leuker. Het is namelijk altijd passen en meten om alles, katten in hun transportmanden, sturdi (de opvouwbare showkooi), de bolderkar, de rollator én Polly erin te krijgen. We hebben vandaag namelijk besloten om onze Gouden Koets in te ruilen voor een iets ruimere auto. Deze kofferbak is zo ruim en diep dat het totaal geen probleem is dat de rollator er altijd in ligt. In en rondom huis heb ik hem niet nodig maar wel voor die gevallen dat ik niet in een straal van 200 meter van ons huis vandaan kan parkeren.
Omdat ik 100 meter kan lopen, kom ik in Haarlem niet in aanmerking voor een parkeerplaats dichterbij. Dit gedoe heeft helaas tot gevolg gehad dat ik mijn routine met autorijden helemaal ben verloren door de angst dat ik een keer veel te ver moeten lopen. Bij drukte moeten we hier namelijk soms uitwijken naar de Parklaan voor een parkeerplekje en dat is voor mij te ver. De T-Rocs hebben ook een easy-parksysteem wat handig kan zijn bij krappe parkeerplekjes dichtbij huis.
Ik zag het helemaal niet zitten om afscheid te nemen van onze prachtige auto. Tenslotte heeft onze koets geen aanstootgevende historische afbeeldingen op het plaatwerk. Dat hij nu wel is ingeruild komt omdat ook de monteur van onze garage het opgaf om de display voor navigatie en muziek naar keuze echt aan de praat te krijgen. De afgelopen drie jaar heb ik daar frustrerend veel tijd gestoken en meestal werd ik er erg misselijk van.
Het rare was dat de display het soms ongevraagd zo maar wel deed. Soms duurde pret twee kilometer, soms een paar tellen maar nooit zodanig dat je er wat aan had. Maar vandaag, op weg naar de garage om de knoop (wel, niet, de blauwe of de witte) door te hakken, ging alles ongevraagd aan. Voor de grap voerde ik het adres van de garage in en voilà, zes minuten lang foutloze informatie en zelfs met geluid! Wat werkte die koets op mijn gemoed. Ik ben eigenlijk heel gek op deze auto maar ik was de onbetrouwbare display te zat. Dus volgende week gaan we hem toch in Heemstede achterlaten. Natuurlijk werkte de display op de terugweg ook weer foutloos. Laat hij dat dan vooral ook gaan doen voor zijn nieuwe eigenaren.
3 januari
Een ongeplande vrije dag vandaag. Het is zuur dat we de show met de uitreiking en het mogelijke fotomomentje missen maar we hebben geen spijt van onze beslissing. Veiligheid voor alles. Het idee dat we door een ongeluk beiden in het ziekenhuis of in een ergere situatie zouden kunnen belanden, zorgde voor voldoende motivatie. Én code geel is omgezet naar code oranje. We hebben dus gezorgd voor fotomomentjes hier thuis.
Op de foto’s: Sher naast het muispoppetje dat me nog steeds aan Maverick doet denken en het gezamenlijke fotomomentje. Daarna vijf kiekjes van een sorrelzilver en en zwartzilver. De eerste is van Elfie en Borre. Elfie was eerder ‘onze Elfie’ maar door een probleem door de hormoontjes bleek dat het beter voor iedereen was dat zij ging verhuizen. AnnaMaria heeft voor haar echt het juiste mandje en met de komst van Borre, een volle broer van Bodiir, was Elfie weer helemaal in haar element. Elfie had hier ook al flink aanleg voor overgewicht maar toch is haar de leeftijd van bijna tien jaar niet aan te zien. Haar halfzus Sher is iets ouder en wordt eerdaags al tien jaar.
Er zijn meerdere setjes zwart- en sorrelzilver. Wij hebben Bodiir en LeeLoo, Nico en Myra hebben Puccini en Giulia en Josja heeft Dzjengis en Jeanne. Van dit stel kreeg ik ook een paar leuke video’s. Ieder dier heeft zijn favoriete speeltje en bij Jeanne is dat een stoffen goudvis. De laatste foto is van Dzjengis onder een dekentje. Als we eerdaags nog een kiekje krijgen van Georgie en Nozempje dan is het hele zestal van onze laatste nestjes hier compleet.
Ik vroeg om foto’s en ik kreeg ze met kerende post compleet met de laatste nieuwtjes. Georgie bleek zich vooral samen met zijn fawn ‘broer’ Alfie tijdens de jaarwisseling fantstisch te amuseren. Ze zaten samen op de vensterbank van de vuurpijlen te genieten. Hun hondje Daisy was wel bang en die mocht onder de deken en zo bleef het erg gezellig.
En de laatste van het zestal, Nozem. Zijn vriendje is ook een sorrelzilver en zelfs zijn halfbroer. Phakir bleek iets dapperder dan Nozem tijdens het lawaai van het vuurwerk. Nozem voelde zich het meest prettig onder de bank en zijn mensen hadden met dekens een veilig honk voor hem gemaakt. Toen het geweld om twaalf uur helemaal losbarstte kwam Phakir er ook gezellig bij. Hein speelde via zijn iPad kattenspingeluid af en dat leek hem eerder zo goed te doen dat hij op de bank naast Patrizia in slaap was gevallen. Gelukkig ging de volgende dag weer alles goed en verzekerden ze hun mensen dat ze toch echt niet bang waren maar dat ze samen een gezellig feestje onder de bank hadden gehouden. Hein en Patrizia hadden ons een fysieke kaart gestuurd maar nu kregen we ook een superleuke digitale kaart met hun heerlijke stel erop!
6 januari
Gisteren was de dag van het ‘centjesverdienen’. Eerst hadden we een taxateur over de vloer (dat gaat nog spannend worden) en ‘s middags had ik overleg met een mogelijke nieuwe webhost en mijn eigen webhost Argeweb) over de eventuele verhuizing van deze website. Het werd me veel te duur en omdat de jaarlijkse verhogingen met hele grote sprongen gaan, zag ik mijn geest voor dit jaar al dwalen.
Deze website is meer dan een aardigheidje voor me maar het moet wel betaalbaar blijven voor een AOW’ster met een huisdierenhobby. Omdat de verhuizing van een grote website geen peulenschil is én nu ook nog op tijd moest gebeuren, gooide ik een balletje op bij mijn huidige webhost of er geen korting te versieren was. Tot mijn verrassing bleek dat ik ooit verkeerd was geregistreerd. Ik stond geboekt als bedrijf… Ik schat dat ik ongeveer 350 euro per jaar minder ga betalen én nu hoeft de site ook niet te verhuizen. Ji, ja, jippie!
Spelen met mijn mobieltje en AI. Vooral de allereerste van de spelende Polly in de sneeuw is leuk gelukt. Van Sher heeft AI een kruising tussen Sher, Sheralyn en een bruine tabby gemaakt 🙂 Die van LeeLoo in een sneeuwlandschap vind ik ook heel schattig én de robot heeft goed naar me geluisterd: het katje mocht niet veranderd worden. Vooral dat ‘katje niet veranderen’ is wel een dingetje bij AI.
11 januari
Vrijdag hebben we onze nieuwe auto opgehaald. Ik was benieuwd of de display van de gouden koets het weer zo goed zou doen als de laatste keer. Hij was weer zoals we het gewend waren; hij was zo dood als een pier. Zijn vervanger is een plaatje! Een lekker diepe kofferbak zodat mijn rollator er standaard in kan blijven én de display werkt als een zonnetje. Heerlijk om probleemloos radiozenders zonder ruis via de DAP-radio te ontvangen. We hadden ook precies de ideale dag ervoor: de beste evergreens van de jaren zestig tot en met de jaren tachtig op radio 5. Maar voordat we weg konden rijden, wilde de verkoper de koppelingen maken met onze telefoons en de display. Ik wilde per se met eigen ogen zien dat alles werkte. De arme Brian had het er erg moeilijk mee. Ik had gekscherend gezegd dat ik de auto acuut zou inruilen wanneer die weer een probleem zou zijn. Ik keek mee hoe hij met de instellingen bezig was maar het schoot maar niet op. Toen ik via de instellingen de optie ‘Terugzetten op fabrieksinstellingen’ zag, stelde ik voor om dat dan maar te proberen. Dát was het en toen was het koppelen een fluitje van een cent.
We hebben ook behoorlijk mazzel gehad met het weer. Het openbaar vervoer lag door de sneeuwval plat en het was eigenlijk doorlopend code geel en oranje met het advies om vooral thuis te blijven. Voor een huismus als ik was dat geen straf. Uiteindelijk viel de hoeveelheid sneeuw en gladheid hier in Haarlem enorm mee. Indrukwekkende sneeuwfoto’s heb ik dan ook niet van onze dieren in de sneeuw kunnen maken. Met AI lukte dat wel, zie hierboven. Ik heb alleen wat met Sher en Shabanou. Andere Silfescians hadden wel meer sneeuw.
Marleen van Tinka’s zonen Jimmie en Jack heeft leuke sneeuwfoto’s op de SilfescianFacebookgroep gezet.
Shabanou wist niet hoe snel ze met haar oude lijfje weer naar binnen moest komen. Sher nam nog even de tijd zodat ik een foto kon maken. Beide dieren vonden het binnen veel aangenamer. Sher met haar vader Bashiir en dochter Sheralyn lekker warm voor het ir-paneeltje. Deze verwarming is eigenlijk voor de keuken maar toen het een keer in de kamer als bijverwarming stond, bleek het een groot succes bij al onze dieren. Er staat dus nu wat anders in de keuken. Vanwege Poetin en het klimaat willen we zo min mogelijk gas verbruiken maar met de huidige temperaturen laten we de cv het huis toch het huis een beetje verwarmen.
.
Van Josja’s duo Dzjengis en Jeanne kregen we vooral video’s van het stel in de sneeuw. Daar heb ik schermafdrukjes van gemaakt. Jeanne was veel ondernemender in de sneeuw dan broerlief Dzjengis.
De besneeuwde bomen staan in Noorwegen. Daar hebben Puccini en Giulia niet ingeklommen. Het is daar min twintig: echt niet geschikt voor katjes die dan voor de veiligheid een tuigje moeten dragen dat het isolerende effect van hun vacht wegdrukt. Giulia is net als haar overgrootvader Bashiir een verenstoksleepster en in plaats van kattenpootjes in de sneeuw te maken hebben ze aan hun carriére als fotomodellen gewerkt.
25 januari
Maritime
Nee, we hebben geen plannen om te gaan varen maar er is wel veel goed nieuws. We zijn de sneeuw en gladheid goed doorgekomen, Puccini en Giulia zijn met hun mensen Nico en Myra zijn weer veilig thuisgekomen en nog veel meer. Die goede berichten hebben we hard nodig naast alle zorgen vanwege idiote acties van Trump, de doorlopende aanvallen op de burgerbevolking van Oekraïne, om over de andere grote wereldproblemen maar te zwijgen.
Met ons en de dieren gaat het goed (afgeklopt!), de gebitscontrole voor Bashiir hadden we vanwege de gladheid afgezegd en ook die voor ons gebit. Pas in mei zijn we weer aan de beurt. Goed poetsen dus om niet in de problemen te komen. Ik zit wel met een klein afgebroken stukje en daarvoor heb ik morgen een afspraak. Die staat op losse schroeven want afgelopen maandag zijn er een paar hele bijzondere dingen gebeurd.
Gemist
Maandag was niet alleen de dag van het prachtige noorderlicht (uitleg over oorzaak en gevolg) in Nederland maar ook de dag dat wij onze eerste injecties kregen in het kader van de studie voor de eetlustremmer Maritieme. Mijn cardioloog stelde dit voor naar aanleiding van mijn hulpvraag om mijn conditie te verbeteren. Sinds ik niet meer sport, ben ik 13 kilo aangekomen…
Probeer die extra kilo’s maar eens met een slechte hartfunctie de trap op te krijgen. Een wetenschappelijke studie houdt in dat er een controlegroep moet zijn. Hoeveel geluk hebben wij? Op grond van de bijwerkingen kan er door ons nog geen conclusie getrokken worden. Mijn eetlust is toevallig deze week bijzonder slecht maar dat hoeft niet door het middel te komen en die van Huibert is zoals altijd bijzonder goed.
We moeten alles wat we eten en drinken nauwkeurig bijhouden in een app: Food. Dat was even hannesen maar dat is het voordeel wanneer je zoiets samen doet, wat de een niet ziet, ontdekt de ander wel. Wij blijken hier het enige echtpaar te zijn die hier samen aan deelneemt.
‘s Morgens kregen we de prik en ‘s middags knapte ik af. Ik had al wel een aantal dagen wel een beetje gedoe met mijn keel maar ineens werd het heftig; veel keelpijn en echt ziek. Even later was ik mijn stem ook kwijt. Nu, zes dagen later, hoest en proest ik nog aardig maar ik klappertand niet meer van de kou en de tennisbal in mijn keelholte is ook geslonken. Die zwelling was zo extreem dat ik liggend niet door mijn mond kon ademhalen. Heel beangstigend. Het was vechten tegen de paniek maar zittend, na een fikse dosering doorgeslikte Otrivin en uithoesten van slijm, lukte dit wel. Ik denk wel dat ik inmiddels kampioen ‘Vieze- Rochelgeluidenmaken’ ben.
Door die keel is het me helaas niet gelukt om een blik uit de ramen te werpen. Ook de volgende dag niet maar er is nog hoop: deze zonnestorm waardoor de deeltjes in onze atmosfeer komen, kan nog wel even aanhouden.
Lichtvervuiling
Al moet ik me niet rijk rekenen. Sofie woont in een andere wijk van Haarlem en wij zitten hier tussen hoge panden met veel lichtvervuiling. Onze achterbuurman heeft voor de veiligheid altijd een buitenlamp aan. Voorheen noemde ik die de ‘Duizendwatter’ maar nu die lamp gelukkig minder fel. Bij een herkansing moet ik me goed aankleden en even naar het Spaarne lopen. Daar is meer ruimte en de kans op het Noorderlicht groter. Natuurlijk zal ik proberen er foto’s van te maken maar ik verwacht dat de betere foto’s alleen met de echte camera’s gemaakt kunnen worden. Het schijnt dat dit natuurverschijnsel zich hier iedere zeventien jaar kan voordoen. In mijn jeugd heb ik dit gemist want mijn ouderlijk huis had er de ideale locatie voor. Aan de rand van een dorp en vanuit mijn slaapkamer kon ik met helder weer drie vuurtorens zien. Toen had ik er echter geen idee van hoe bijzonder dat was.
Tot mijn schrik blijk ik ook een bijdrage te leveren aan de lichtvervuiling. Ik weet dat die lamp van de achterburen een negatief effect heeft op al het dierlijke leven maar wij hebben ook gezellige lichtjes (op zonne-energie) achterin de tuin. Nu doen ze het amper maar hoogzomer doen ze het heel goed. Gelukkig hangen de meesten onder het afdakje. Toch eens uitzoeken of de uitknop makkelijk toegankelijk is (al vraag ik me af of vogeltjes zonder mijn kleine lampjes succesvoller zullen broeden). Als ik ze weer hoor zingen en denk dat het voorjaar in de lucht zit, zit ik nu wel met een minder prettige associatie.
In onze kattenkamer is blindering tegen het licht van de grote lamp geen optie omdat dekkaters nu eenmaal sproeien. Het is geen doen om de gordijnen of wat dan ook steeds te wassen of schoon te boenen. Wanneer onze dieren hormonaal actief zijn, helpt het enorm voor ieders nachtrust wanneer het ‘s nachts goed donker is. De achterbuurman zei ooit wel dat hij overwoog om een bewegingsmelder op die lamp te zetten.
Gelukkig zijn onze dieren niet van die druktemakers en nu helemaal niet: iedereen is hormonaal inactief. Met uitzondering op speelgebied: vanmiddag kreeg Sher het op haar heupen en dochter LeeLoo deed enthousiast met haar mee. Lekker baantjes trekken door de huiskamer. Morgen Huibert vragen of hij het schilderij weer recht wil hangen. Ik moest nu zelfs maar niet klimmen want mijn bloeddruk is veel te laag.
Ieder nadeel heb nog steeds ze voordeel: Sher en LeeLoo zaten helemaal in hun zorgrol en lagen heel veel bij me. LeeLoo kroop zelfs onder het dekbed. Erg gezellig. Mijn voetjes hadden hier trouwens een andere mening over.
Omdat ze alle zes even lief en zorgzaam zijn, heb ik de andere vier ook maar even door ChapCPT – nee, niet tussen drie en negen want daar kan ons stroomnet niet tegen – laten aankleden. Bodiir en Bashiir mochten als medicijnmannen.
27 januari
Stroom
Nee, het was niet mijn schuld! Gistermiddag viel ineens de stroom uit en al snel werd het duidelijk dat het probleem niet in onze stoppenkast zat. Een flink deel van Haarlem bleek zonder te zitten. We hadden de doosjes met opgeladen bijverlichting al uit de kast gehaald en ons rijk gerekend dat we nu een gaskachel hebben voor noodverwarming toen alles na een kwartiertje alweer aanfloepte. Daar zouden de arme mensen in Oekraïne ook wel willen. In Amerika zijn ook grote stroomstoringen maar, ik kan er niets aan doen, met hen heb ik minder medelijden.
Wat ook weer is aangefloept, is de inductiekookplaat. Op 23 december ging zijn lichtje uit, net toen ik met de erwtensoep voor onze kerstsnertstraatavond bezig was. Met kunst- en vliegwerk heb ik op een eenpitter de soep tot een goed einde kunnen brengen alleen het krijgen van een monteur over de vloer viel erg tegen. Technische beroepen worden in onze maatschappij ondergewaardeerd terwijl deze juist de basis van onze welvaart zijn. Maar vrijdag, na een maand wachten, was het dan zo ver: de monteur. Die stelde vast dat de kookplaat oké was maar de stroomaanvoer niet… Daar hebben wij geen verstand van en daar komen we ook absoluut niet aan. Maar onze lieve buurman Peter wel. Het probleem bleek een los draadje van een stekker te zijn waardoor er niet voldoende stroom aangevoerd kon worden. Einde aan het kamperen in de keuken 🙂
Lief en leed
In deze blog ging het leed vooral over technische zaken en het lief vooral over het wel en (een beetje) wee van vooral de kittens van onze laatste nestjes.
Helaas hebben mensen ook weer afscheid van hun dierbare, in deze gevallen, kattenvriendinnen moeten nemen. Ron die helaas ook al zijn Ingeborg heeft verloren, moest zijn Luna nu ook laten gaan. Luna was jarenlang absoluut leeftijdsloos. Ook nadat haar nestgenootjes al waren overleden, ging alles probleemloos met Luna. In coronatijd is Avra (kind van Tinka, zusje van Wiesje en Whisker) bij ze komen wonen. Luna was van het A-nest van Tresca en Maverick uit 2008 dat Huibert grotendeels heeft moeten verzorgen omdat ik toen veel in het ziekenhuis lag. Rudolphine was zo lief om de website voor me bij te houden maar die site van toen bestaat niet meer en niet alles is overgezet. Luna was de laatste van het nestje.
LUNA
Silfescian Ainejoy Yepa
27-11-2008 – 13-12-2025
RUBY
Silfescian Marples Ruby
24 december 2012 – 22 januari 2026
Het andere poesje dat is overleden is Ruby van Wendy en Rutger. Ik hoop zo dat haar zusje Marley zich er goed doorheen slaat. Het is niet te voorspellen hoe het overgebleven dier zich gaat gedragen. Soms is er amper iets aan ze te merken en soms lijkt het wel alsof ze voor hun mensen voor twee willen gaan tellen. Onlangs viel het Ruby’s mensen op dat ze opeens aan het vermageren was. De oorzaak bleek een buiktumor te zijn waartegen alleen een voor de kat zeer zwaar behandeltraject een kans(je) op verlichting zou bieden. Wij vinden dat Rutger en Wendy de juiste keuze hebben gemaakt.
Waar Luna de laatste van het nest was, is Ruby van dit nest (ook een Trescakind) de eerste. Wendy en Rutger kregen gelukkig nog een week met haar en hebben uiteraard alle registers opengetrokken voor de optimale verwennerij.
We wensen de mensen van Luna en Ruby veel sterkte met het grote gemis.
Wederom stroomperikelen
Ik liep nog na te genieten dat we niet meer hoefden te ‘kamperen’ in de keuken omdat Peter de stekker van de kookplaat heeft gerepareerd, viel vanmorgen de CV uit… Deze keer geen wachttijd van een maand. Nu staat er een aardige jongeman te sleutelen aan de thermostaat. Hij denkt aan een kabelbreuk. Die breuk opsporen is vast lastiger dan een draadloos systeem installeren. Alleen dat kan vandaag niet. Wat maken de infraroodpaneeltjes me weer blij!
Toegift
Vanmorgen was ook Haarlem weer met een charmant wit laagje ingepakt maar wel zodanig dat het normale leven hier kon doorgaan, zoals bezorging van de pakketjes (een nieuwe trui voor mij) en de komst van de CV-monteur. Tijdens eerdere sneeuwval vond Josja’s Dzjengis dat koude witte gedoe maar niets. Vandaag bleek hij stukken dapperder. Hij heeft tenslotte wel een naam waar te maken!