Somalipoes wildkleur
Vader: Webi-Shabelle’s Anubis SOM n
Moeder: Silfescian Giloesjipa SOM o
Geboren op 12 mei 1987
Overleden op 1 juli 2000
Registratienummer: FE.L87.SO.005.3
Haar stamboom in PawPeds
Roepnaam: Oentje
Bijzonderheden: Ongelooflijk lief en sociaal.
Wat hebben we genoten van dit speciale diertje. Ze was zo lief, zo sociaal, zo goed in de omgang met al onze dieren. Ze leek wel een magneet; iedereen wilde bij haar zijn. Tijdens het wachten op een bevalling had ze vaak haar kraamkistje niet voor zich alleen. Het was het mudvol met poezenlijfjes (onze katers deden hier niet aan mee) en af en toe zag je haar kopje tussen al die lijfjes omhoog komen voor een hapje frisse lucht. Als het moment van bevallen was aangebroken, moest ik de anderen toch even verzoeken ergens anders heen te gaan.
Toen we Silvie (Aurora van Djibouti) adopteerden en dit zilveren poesje moest leren omgaan met onze honden, week Oentje niet van haar zijde. Toen ze zag dat Silvie naar de voorkamer wilde maar daarvoor langs de grote witte hond moest, schermde zij naast Silvie lopend haar af van ‘die grote witte engerd’.
Moederpoezen zijn van nature extra alert op mogelijke gevaren voor hun kittens. Toen Oentje een keer schrok van dekkater Foxy, vloog ze op hem af, achtervolgde hem naar boven en liep hem klem op de overloop. Ik er natuurlijk achteraan. Het tafereel dat ik daar aantrof was ontroerend. Foxy had zich zo klein mogelijk gemaakt en Oentje zat voor hem en trommelde als een paashaas met haar voorpootjes op hem. Ze zei nog net niet: “Jij mag mij nooit meer zo laten schrikken!”
Bijten of krabben stond niet in haar woordenboek. Een poes die in paniek raakt of pijn heeft tijdens een bevalling zou best een knauw kunnen uitdelen. Tijdens de bevalling van haar eerste nestje, dat kitten bleek later dochter Rowena te zijn, ging het niet volgens het boekje. Ik hoorde een kitten piepen maar ik kon geen kitten vinden. Het kitten was er dus even met het kopje uit geweest, had gepiept en was weer teruggeschoten… Die moest er dus zo snel mogelijk uit! Ik deed mijn arm om Oentje heen met de bedoeling om haar met een volgende wee waar mogelijk bij te staan. Ze mocht me zelfs in mijn hand bijten. Oentje zette inderdaad haar tandjes in mijn hand, perste met de wee wat ze kon, draaide haar kopje gelukkig weg en Roweentje floepte eruit. Zeer waarschijnlijk had het kitten vocht binnen gekregen en dat heb ik eruit gezwaaid met een centrifugale zwaai (zie het hoofdstuk Bevallingen in het boek Katten van het Spectrum.
Het zilveren kitten dat hier rechtsboven tussen de blikken Miauw zit is Jessie uit het nest van Oentje en Elmo. Haar broer Just Jake is in Denemarken een voorouder van Maverick geworden en via via nu ook van onze huidige zilvertjes Bodiir en LeeLoo.
In die tijd bestonden de KVV’s als Carnibest, Barf Menu en Bibi et cetera nog niet en bestond het menu voor de katten uit ‘s morgens een ontbijt uit blik, tussendoor wat brokjes en ‘s avonds kregen ze hart, vis of kip. De honden kregen een brokkenontbijt. Nu hebben we zelfs geen brokken voor Polly in huis! De beschikbaarheid van de KVV’s heeft de dieren heel veel, en dus ook ons, goeds gebracht. Hun lichamelijke conditie is stukken beter. Ze hebben een veel betere weerstand tegen virussen, bacteriën en parasieten. Kwaaltjes als vieze oogjes bij kittens en darmproblemen zijn een grote zeldzaamheid geworden.
1996 Oentje met haar dochter Rowena achter haar op de rand van de bank. Op de vensterbank ligt Elvira en het kleine sorrelzilvertje is Oentjes kleindochter Juultje.
Bijten of krabben stond niet in haar woordenboek. Een poes die in paniek raakt of pijn heeft tijdens een bevalling zou best een knauw kunnen uitdelen. Tijdens de bevalling van haar eerste nestje, dat kitten bleek later dochter Rowena te zijn, ging het niet volgens het boekje. Ik had een kitten horen piepen maar ik kon geen kitten vinden. Het kitten was er dus even met het kopje uit geweest, had gepiept en was weer teruggeschoten… Die moest er dus zo snel mogelijk uit! Ik deed mijn arm om Oentje heen met de bedoeling om haar met een volgende wee waar mogelijk bij te staan. Ze mocht me zelfs in mijn hand bijten. Oentje zette inderdaad haar tandjes in mijn hand, perste met de wee wat ze kon, draaide toen gelukkig haar kopje weg en Roweentje floepte eruit. Zeer waarschijnlijk had het kitten vocht binnen gekregen en dat heb ik eruit gezwaaid met een centrifugale zwaai (zie het hoofdstuk Bevallingen in het boek Katten van het Spectrum).
Oentje heeft drie nakomelingen gehouden. Rowena was de eerste. Zij en zusje Rosanna waren al jong gereserveerd maar aan het einde van haar eerste drie levensmaanden, klikte het niet meer echt met haar aanstaande eigenaar en ging het feest niet door. Dat werd dus een feest hier want niet alleen de relatie tussen moeder en dochter was altijd bijzonder innig maar beide poezen hebben hun sporen verdiend met hun prachtige nakomelingen.
Op de foto’s: Oentje samen moederend met Silvie. De middelste foto is ooit gemaakt door Alex Slingenberg van cattery Moonschea. Op de derde foto Oentjes kleinzoon The Fonz zorgzaam voor Oentjes kittens van haar laatste nest in 1993. Twee kittens van dit nest zijn bij ons gebleven: Murray en Mariposa. De foto is gemaakt door Wick Natzeijl en heeft in verschillende (school-) agenda’s gestaan.
Helaas bleek later dat Oentje een mamatumor had. Gelijktijdig met de twee jaar jongere Elvira. We wisten in die tijd nog weinig van deze kwaal en lieten dan ook de tumortjes onderzoeken. De uitslagen gaven aan dat die van Oentje van een minder agressief type waren dan die van Elvira. De dierenarts was niet echt optimistisch over hun vooruitzichten. Zijn ervaring was dat mamatumoren bijzonder snel uitzaaien. Wel zou het verstandig zijn om ze altijd zo snel mogelijk te verwijderen om te voorkomen dat, wanneer er geen sprake zou zijn van uitzaaiingen, de tumor de kwaliteit van leven bedreigt. Bij beide poezen waren we er echt heel snel bij. Het ging om speldenknopjes maar toch bleek juist bij Oentje dat het al uitgezaaid was. We haar nog maar een half jaar mogen houden. Elvira had meer geluk. Zij is meerdere malen met spoed door de dierenarts van zo’n tumortje verlost en toch nog 17,5 jaar geworden.
Beide poesjes gingen trouwens in hun laatste levensfase met ons mee op vakantie. Autorijden vonden ze niet akelig, we hadden het gezellig met elkaar en zo konden wij ze optimale zorg bieden.
Omdat Oentje zo geliefd bij alle dieren was, was zij nooit alleen. Aan het einde van haar leven lag ze in de tuin op een ligbed met haar familie om zich heen. Hoe lief ze voor haar waren en hoe overduidelijk er toen al afscheid werd genomen, was bijzonder ontroerend. Toen ze het te benauwd kreeg, heeft de dierenarts haar laten inslapen waarna de dieren opnieuw de gelegenheid kregen om afscheid te nemen. Aan hun gedrag kon ik toen opmaken dat sommigen zich bewust waren dat ze dat al hadden gedaan.