17 maart
De trouwe bezoekers van de website begonnen zich al zorgen te maken over de langdurige stilte hier. En terecht. Er was meer aan de hand dan alleen de verhuizing naar een andere webhost. Ik (en mijn huisarts) had het effect van het opgelopen virusje onderschat. Half januari kreeg ik een keelontsteking en omdat ik ooit bij een corona-infectie een maand lang enorm had moeten hoesten, wachtte ik geduldig op verbetering. Het aparte was dat ik inderdaad af en toe een verbetering meemaakte. Na een maand meldde ik me bij mijn huisarts en zij noemde dit de op- en afgriep. Alleen werd ik na iedere verbetering steeds zieker. Uiteindelijk werd de diagnose longontsteking gesteld en kreeg ik opnieuw een antibioticakuur (een eerdere sloeg niet aan) en nu ga ik de goede kant op. Er moet nog wel wat gedokterd worden want bij het maken van de longfoto bleek als ‘bijvangst’ dat mijn al bestaande maaghernia door al het gehoest behoorlijk verergerd was. Ik had inderdaad flink pijn in de maagstreek maar ik wist niet precies wat er speelde. Feit was wel dat ik amper adem kon halen, laat staan dat ik echt kon eten. Ik wilde toch al heel graag wat afvallen en dat is dus prima gelukt 🙂
Toen ik koortsvrij was én de zon scheen, zijn we heerlijk even met Polly aan de wandel (ik met mijn scootmobiel) gegaan.
19 maart
Gisteren moest er natuurlijk gestemd worden. Dat kostte deze keer heel wat hoofdbrekens maar ook dat is weer gelukt. Vaak combineren we onze democratische recht met een lekkere lunch ergens in de stad. Helaas bleek het te koud bij ons favoriete terras. Gelukkig weten we de weg in het centrum van Haarlem en vonden we een tafeltje bij een ander terras waar het heerlijk toeven was. Het eten was uitstekend en Polly werd door de serveerster herkend als haar favoriete hondje.
Alleen nu ik weer normaal kan ademhalen én eten, begint de weegschaal moeilijk te doen. Vandaag heb ik op caloriegebied pas op de plaats gedaan. Dankzij coach Sven en de app Food weet ik precies hoeveel calorieën verantwoordelijk zijn voor het afvallen of aankomen. Tot mijn verbazing zie je dat echt heel snel op de weegschaal. Ik ben al een heel klein beetje begonnen met het opbouwen van mijn spieren. Na twee maanden weinig doen, is spierverlies vast verantwoordelijk voor de verdwenen kilo’s. Het plan is dus om de komende maanden vet in te ruilen voor spieren.
Wij zijn niet de enigen die van het heerlijke zonnetje genieten. Onze eigen katten en onze voormalige kittens bij hun eigen mensen doen het ook volop. We vinden het altijd erg leuk om berichtjes over en foto’s van ze te krijgen. Giulia en Puccini zijn weer met hun mensen in Noorwegen en het is ze zelfs gelukt om de klimboom mee te nemen in de jeep. Tijdens hun vorige bezoek daar was het -20°C. Zo te zien is het daar nog niet veel warmer. Maar het stel heeft zo een heerlijke observatiepost om naar buiten te kijken. Misschien komt er wel weer een vosje langs.
De jarigen
Momo, zoon van Anches en Jack, van Rudolphine en Roel, vierde op 3 maart zijn zestiende verjaardag. Vlo en Baldrick (aka Vidar) van resp. Ellen en Robert en Ninon vierden op diezelfde derde hun zevende.
Mijn foto’s in het zonnetje waren minder goed gelukt maar deze drie, Sher met haar vader Bashiir en dochter Sheralyn, konden er mee door. De amaryllis, het cadeau van buurvrouw Ank moest na het produceren van acht prachtige rode bloemen worden vervangen. Met deze nieuwe bloemetjes kunnen we weer vooruit.
20 maart
Nieuws over Felicia. Felicia is de mooie sorrel dochter van Sheralyn die in katterij Paegehembos van Guido en Iryna woont. Helaas waren er problemen met haar nestje en bleek er maar één overlevend kitten te zijn. Moederpoezen met maar één kitten missen vaak het nestgevoel en dan kan het misgaan met de moederzorg. Heel zielig voor moeder en kind en stressvol voor hun mensen maar de redding van de situatie was zeer nabij. Fiona was kort daarvoor met een keizersnee bevallen van een eenling maar Fiona is gelukkig de uitzondering op de regel moederde wel perfect.
Fiona adopteerde de kleine meid van Felicia zonder aarzeling: kittens veilig en Fiona dubbel gelukkig en tevreden. Felicia hervond gelukkig haar draai vrij snel en haar hormonen zetten haar aan voor een herkansing. Die heeft ze onlangs bij dezelfde kater Ghafar gekregen. We hopen zo dat zij nu wel een probleemloos en echt nest gaat krijgen!
Haar dochtertje groeit als kool dankzij alle goede zorgen en wij krijgen regelmatig nieuwe fotootje van de kleine schoonheid. Dat is ze echt! Vanaf dag één meende ik heel veel van oma Sheralyn in haar te herkennen en inmiddels hebben Guido en Iryna besloten dat dit poesje een blijvertje voor hen is. Ze heet Ilaria en volgens de betekenis van haar naam moet ze een heel vrolijk, gelukkig en optimistisch poesje worden.
Als ze ooit tegen haar grootmoeder Sheralyn op een show uitkomt, mag ze van ons van haar winnen!
21 maart
Echt voorjaar nu! En het weer werkt nog steeds heel goed mee. Eigenlijk te goed want er moet nog wel wat aangenaam weer overblijven voor onze vakantie eerdaags. Deze vakantie met een groepje vrienden is vorig jaar al geboekt en nu wordt het tijd voor de laatste voorbereidingen. Omdat onze bestemming over de grens is en Polly en Shabanou ook meegaan, moest de rabiësvaccinatie van Polly herhaald worden. Die van Shabanou is gelukkig nog geldig. We hebben haar wel recent nog laten nakijken want een diertje van haar leeftijd, bijna negentien jaar, is behoorlijk kwetsbaar. Dát is ook een van de redenen waarom ze meegaat. Zo kan ik op haar letten en ingrijpen met dieet en medicatie wanneer ze een terugval zou krijgen. Ik heb het druk met afkloppen want de eerlijkheid gebiedt dat het tot ieders verbazing echt behoorlijk goed met haar gaat.
Na het overlijden van haar maatje Orchid, alweer drie jaar geleden, was ze veel kwetsbaarder. Dankzij de geweldige goede zorg van de mensen van onze dierenkliniek, zijn haar kwalen behoorlijk onder controle. We hebben heerlijke herinneringen aan onze vorige vakantie met haar. Toen hadden we een busje gehuurd voor alles (fietsen en scootmobiel) wat we mee wilden nemen en zat Shabanou spinnend en met haar voorpootjes knedend op haar kleedje in haar mandje tussen ons in op de voorbank. Daarvan de komende reis mee kunnen genieten, zal deze keer minder zijn want we gaan nu met onze eigen auto. Hij is iets ruimer dan de ingeruilde gouden koets maar niet ruim genoeg en daarom hebben we van de week een dakkoffer aangeschaft. Die ín de auto meenemen naar huis was wel een dingetje. De eigenwijze Polly was vanaf haar kleine hoekje ernaast (met een comfortabele dikke deken) op de bank bovenop de dakkoffer geklauterd. Daar kreeg ze al heel snel spijt van. Polly is met haar bijna zestien jaar ook de jongste niet meer. Dát zij meegaat is de grootste vanzelfsprekendheid van de wereld. Waar wij gaan, gaat Polly ook! Restaurants waar honden niet welkom zijn, moeten van zeer goede huize zijn om ons, als Polly er ooit niet meer is, alsnog te kunnen verwelkomen. Polly gaat alleen niet mee naar binnen bij de kattententoonstellingen 🙂 Als die dichtbij huis worden gehouden, gaat Huibert weer naar huis en tijdens shows verder weg, bivakkeren wij om de beurt bij Polly in en om de auto. Polly wordt in voorkomende gevallen altijd al enorm door onze vrienden verwend en deze keer zal dit in een overtreffende trap gaan want haar zestiende verjaardag valt in de vakantie.
Ondanks dat Polly een witte waas over haar oogjes heeft vanwege de ouderdoms cataract (staar) is duidelijk zichtbaar dat ze zich niet prettig voelt op dat harde gladde oppervlak van de dakkoffer. Ze moest alleen even wachten tot we een veilig stuk weg hadden om haar uit haar benarde positie te verlossen.
23 maart
CocoDoodle
De afgelopen dagen kon ik het boek ‘Al het blauw van de hemel’ van Mélissa Da Costa maar moeilijk wegleggen. Het is een enorm dikke pil. Ik was eraan begonnen toen ik ziek was en op een gegeven moment was lezen geen optie meer. Toen ik weer wat energie kreeg, amuseerde ik me eerst met mijn mobieltje en daar ontdekte ik CocoDoodle. Daarover straks meer. Het boek is inmiddels uit. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik het prachtig vond. Zoveel liefde! Ik was eigenlijk bang voor het slot maar juist dat bleek zo mooi dat ik dat in tranen twee keer heb gelezen. Andere boeken van Mélissa Da Costa staan inmiddels op mijn lijstje! En Coco staat daar nu ook op! Cocodoodle volgen neemt gelukkig minder tijd. Bijna iedere dag een nieuw AI-filmpje van een minuutje. En die bekijk ik graag meer dan eens. Zonder tranen maar vaak wel met ontroering.
Het AI-hondje is heel schattig en haar expressie en taalgebruik zijn echt perfect. De mensen achter deze videootjes weten veel van hondengedrag en vergroten hiermee het inzicht van de mens in de wereld van de hond. Door Coco ben ik nog meer van onze dieren en in het bijzonder natuurlijk van ons hondje Polly gaan houden. De laatste aflevering over de robotstofzuiger was hilarisch en de zes deeltjes rondom voeding vond ik prachtig. In de eerste aflevering daarvan zie je een uiterst tevreden Coco die zich in de ‘Golden Era’ waant: als je je eten laat staan, arriveren er ‘upgrades’ als kip en soms een mysterieus stukje kaas (‘upgrades arrive’). Als ik nu het eten voor onze Shabanou met eetlustprobleempjes wat aantrekkelijker maak, denk ik dus ook in ‘upgrades’. Al manipuleert de lieve Shabanou me natuurlijk niet. Haar wat vaker kip geven, is juist heel goed voor haar!
24 maart
Dat is een leuke bijkomstigheid wanneer een diertje van ons in de buurt woont. Dan kunnen wij mensen elkaar in de stad tegenkomen. We kwamen dus Christel van Kitty Jewel tegen. Even bijpraten met elkaar en vooral over Kitty Jewel. Kitty Jewel was altijd leeftijdsloos maar nu begint haar leeftijd helaas te tekenen. Ze is deze maand veertien jaar geworden. Haar gebitje moest onder handen genomen worden en daar heeft ze wel weet van. Dat heeft haar dochter Sher dus niet van een vreemde. Gelukkig was ze niet zo ziek als Sher afgelopen zomer was maar ik ga eerdaags toch wel even navragen of alles nu echt wel weer goed met haar gaat. En om een nieuwe foto vragen 🙂
Toevallig herinnerde ik me haar logeerpartij bij Bashiir van tien jaar geleden laatst. Zij en Bashiir lagen toen na de dekkingen gezellig bij me op bed. Wat hadden we een geluk dat er van deze logeerpartij zo’n mooi nestje is gekomen: twee sorrel katertjes (Sven en Sol) en het zo door ons gewenste poesje (Sher dus)! Ik zocht net het nesttopic op deze website op. Dat is helaas niet echt compleet en dat laat zich helaas ook niet bijwerken maar tot mijn verbazing blijkt de link naar het eerste topic bij Blogspot nog wel te bestaan.
Zo herinnerde ik me onlangs Kitty Jewel tijdens haar logeerpartij bij Bashiir in 2015. Op de tweede foto staat haar zoontje Sven Shabu met een heus kerstmutsje op zijn koppie. Deze foto is een van een professionele fotoshoot toen. Die fotoshoot én the making of ervan staan in dat topic op Blogspot. Het maken van dit soort fotootjes gaat tegenwoordig met AI heel wat makkelijker. Op de derde foto staat dezelfde Sven Shabu maar dan negen jaar ouder. Tot mijn verrassing kwam ik hem vorig jaar met zijn mensen tegen op de show in Rotterdam. Zo jammer dat ik juist op deze show zijn zus Sher niet mee had.
29 maart
Mijn dierbaarste rubriek
Ik had onlangs ontdekt dat de link naar de pagina van Elfie via ‘In de loop der jaren’ niet werkte. Toen ik dit probeerde te herstellen, bleek dat ik geen idee meer had hoe ik dit moest aanpakken. Vandaag bedacht ik dat dit moest kunnen via een deelmenuutje. Dat lukte helaas ook niet en tot mijn schrik bleek dat echt alle pagina’s daar onbereikbaar zijn. En dit is juist de dierbaarste rubriek van mijn website! Geen idee hoe ik dit moet aanpakken. De pagina’s staan ook onder ‘Onze Dieren’ maar juist de dieren ‘In Herinnering’ zijn maar voor een deel te bereiken omdat het doorscrollen niet lukt. Alleen de laatste zeven pagina’s zijn daar zichtbaar terwijl er daar veertig! pagina’s staan.
Dat probleem is voor na de vakantie 🙂
Verder met de leukere dingen.
Doordat ik onlangs de nestpagina van Sher en haar broertjes terugvond, kwam ik ook de eerste ontmoeting tussen Sher en Polly tegen. Het nest was bij de dierenarts voor een vaccinatie en Polly was ook mee. Ze kenden elkaar natuurlijk nog niet maar de kittens zaten hoog en Polly was braaf op de grond. De katertjes hadden geen belangstelling voor het hondje maar poesjes zijn nu eenmaal alerter en Sher maakte zich dus druk. Bij dat fotootje in dat nestverslag schreef ik toen dat ik hun kennismaking hier thuis goed moest gaan begeleiden. Blijkbaar is dat goed gegaan want als er één relatie tussen een hond en een kat echt opvallend is, is het deze wel. Sher is sowieso al een superaanhankelijk diertje en de gedachte aan het grote gemis dat ooit zal ontstaan wanneer Polly overlijdt, is niet alleen pijnlijk voor ons maar ook voor Sher. En niet alleen haar: Bodiir en hun dochtertje LeeLoo zijn ook grote Pollyfans. Ik hoop dat de dag dat we Polly moeten laten inslapen nog heel lang op zich gaat laten duren maar als het moet dat dan het inslapen hier thuis in alle rust kan plaatsvinden. Het is zo belangrijk dat iedereen afscheid kan nemen. Soms kan een dier in een noodsituatie belanden en om dan zinloos lijden te voorkomen moet het inslapen in een kliniek plaatsvinden. Daarna nemen we het dier altijd mee naar huis voor het afscheid nemen en pas de volgende dag brengen wij het overleden dier naar het crematorium.
Zelfs toen Sher pas bevallen met haar kraammand op de bank bivakkeerde, was Polly meer dan welkom om er gezellig bij te komen (normaal mag Polly hier helemaal niet op de banken). Sher was zelfs een keer met haar kittens in de hondenmand gekropen… Het is alleen best sneu voor Sher en de andere Pollyfans dat de adoratie niet wederkerig is. Polly gedoogt al die aandacht en kopjesgeverij en verder gaat het niet.
30 maart
Rijstzetmeel
Bodiir is eigenlijk de enige aan wiens vacht ik kon zien dat hij aan het ruien was. Ik heb hem dus met wat rijstzetmeel behandeld en de beginnende klitjes verwijderd. Shabanou heeft ook een dikke vacht maar bij haar is het meer de leeftijd/conditie waardoor ik de klitvorming in de gaten moet houden. Voor haar heb ik een hele tijd geen rijstzetmeel gebruikt om uit te testen in hoeverre dit verschil maakt bij de nieuwe klitvorming: echt dus! Wat is dit toch een wondermiddel. Heel goedkoop en totaal onschadelijk voor mens en dier. Ik heb voor anderen onlangs wat strooibussen met dat spul gekocht. De lieve Chica van buurman Gaby heb ik er laatst ook mee behandeld. De arme meid, ze is echt stokoud en heel mager, moest vorig jaar zelfs geschoren worden en als ze dan met haar kale schonkige lijfje door ons straatje scharrelde, kwam het meer dan eens voor dat passanten en toeristen haar voor een zielige zwerfkat aanzagen.
Op de foto’s: Bodiir en Shabanou hielden zich zo keurig aan voor hun vachtbehandeling. Dat ze op een lekker zacht kleed lagen, droeg ook bij aan het comfort. De andere drie foto’s zijn van voor de poetsbeurt. Shabanou heeft voor haar leeftijd nog een indrukwekkend goed gebit. Helaas zit er op één kies teveel tandsteen en daardoor is het tandvlees daar behoorlijk geïrriteerd. Helaas lukte het de dierenarts niet om dat tandsteen eraf te krijgen en eigenlijk zou haar gebitje behandeld moeten worden. Maar dat risico én de narcose bij een diertje van bijna negentien jaar? Wij durven dat niet aan en de dierenarts adviseerde ook om dit alleen maar in de gaten te houden. Toen Polly vorig jaar ontstoken tandvlees had, knapte dat enorm op van een antibioticakuur.
Verrassing
Vandaag had ik een afspraak bij mijn kapper. Sinds een paar jaar ga ik naar de salon van Rob Peetoom. Niet de goedkoopste maar ik ben toch wel zo tevreden. Alleen bleek bij aankomst tot mijn grote schrik dat mijn handtas niet in mijn fietstas zat. Ik dacht echt dat ik hem daarin had gedaan… Ach, die ligt vast wel ergens in de gang, maakte ik mezelf wijs terwijl ik aan het kopje thee met paaseitjes zat. Ik onderdrukte de neiging om naar huis te sprinten (= is minder dan vijf minuutjes) maar ik wilde ook op tijd zijn voor de afspraak. Ondertussen bedacht ik steeds meer rampscenario’s over waar die tas kon zijn: misschien had ik hem op de bagagedrager laten liggen en was ik hem onderweg verloren? Ik moest me verexcuseren en de dames boden me zelfs een ander tijdstip aan zodat ik toch met een opgeknapt kapsel op vakantie kon. Eenmaal thuis bleek de tas natuurlijk gewoon in de gang te liggen. Jippie! En ‘s middags heeft Natasha mijn haar een touch-up met een quick-dry gegeven. Bij het afrekenen wachtte mij een verrassing: alles was service! Ik wist dat een touch-up gratis kon zijn maar dan is dit binnen de termijn van zes weken. Nu was het drie maanden. Bij het afrekenen van die keer moest ik wel even slikken maar het plezier van die behandeling, de kleur is nu nog naar mijn zin, én helemaal de truc die Xandra me toen heeft geleerd, zijn voor mij onbetaalbaar. Alle waar naar zijn geld!
Knuffelgevaar
Vandaag heb ik ook de uitgelichte foto bovenaan deze blog vervangen. De eer was al aan Sheralyn maar deze foto vind ik leuker. Huibert heeft hem gemaakt toen ze schattig lag te wezen naast het ‘gevarenbordje’. Het zat misschien in de lucht want vanmiddag toen Bodiir ernaast zat, zag een passerende dame hem zitten en kwam ze er zelfs even voor terug om naar hem te zwaaien.
De linker foto stond er eerst, nu die met het bordje Knuffelgevaar.
Taran en Mio
Een cadeautje als afsluiting van deze blog: foto’s van Taran en Mio. Deze nakomelingen van Maverick en Nieckje zijn vorige maand 18 jaar geworden. Helaas is hun broer, de zilveren kater Tamaran, en voorouder van Bodiir en LeeLoo, vorig jaar overleden. Taran is zo stoer dat hij zich in een fietskrat durft te laten vervoeren en Mio doet haar best om met haar gespalkte pootje (vanwege een gewrichtsprobleem) rond te lopen. Ze doet het goed maar de trap af is (nog) te moeilijk.
De stoere Taran in de fietskrat en Mio met haar gespalkte pootje. Het is zo fijn te weten dat Taran weer zo is opgeknapt. Vorig jaar had hij namelijk een zorgwekkende periode doorgemaakt. Nu zit Mio in de lappenmand. Ik hoop dat het gewrichtsprobleem minder beperkend voor haar zal zijn wanneer het spalkje er weer af gaat.