Ter gelegenheid van de eerste verjaardag van het H-nest en omdat Patrizia een prachtige foto van hun Nozem heeft gestuurd, siert Nozem op dit moment de Foto van de Dag. We hoeven geen DNA-test te doen om er zeker van te zijn wie Nozems vader is 😉 Zijn moeder is Sheralyn die op de uitgelichte foto van de vorige blog staat. Voor deze blog is de eer aan haar moeder Sher. We waren nog druk bezig om onze vakantiespullen uit te pakken toen ik de kattenspeeltjes die we in Duitsland hadden gekocht tegenkwam. Ik gooide er een de kamer in en die viel meteen letterlijk in de smaak bij Sher.
Op de eerste foto Nozem, de zoon van Bodiir en Sheralyn en de andere twee zijn recente foto’s van Bodiir zelf. Zo mooi en zo lief!
De andere nestgenootjes zijn Jeanne en Dzjengis. Die genieten al volop van het heerlijke weer op hun degelijk afgezette terras. Ter gelegenheid van hun verjaardag heb ik ook een berichtje op mijn Facebook gezet met een video van het stel stoeiend op de loungebank.
Polly en Shabanou mee naar Duitsland
Wij gingen dus onlangs op vakantie… Niet het meest simpele wanneer je én wat ouder bent én huisdieren hebt. Onze oudjes moesten natuurlijk mee.
Dat Polly meegaat, daar valt niet aan te tornen en Shabanou heeft nu eenmaal vanwege haar onbetrouwbare eetlust en leeftijdsgebonden mankementjes extra zorg nodig. En ik vind het veel te gezellig om deze lieve meid bij me te hebben. Vooraf ging Polly natuurlijk in bad en kreeg ze een knipbeurt mét extra aandacht voor haar oortjes. Dat is nog niet zo simpel maar ik kan zeggen dat het me deze keer aardig gelukt is.
Maar om alles in de auto te krijgen: een scootmobiel voor mij, een loopfiets voor Huibert, kattenbakken, mandjes en natuurlijk ook gewoon de koffers. Zelfs met de dakkoffer was het passen en meten. Ter verhoging van de voorbereidingsstress werd ook nog Polly ziek. Fikse diarree. Gelukkig heb ik altijd Alfadiar in de huisapotheek voor onze dieren dus dat was een hele geruststelling. Terwijl we al file-rijdende (het was erg druk op Goede Vrijdag) uitkeken naar gelegenheden voor de noodzakelijke stops voor Polly passeerden we een tankwagen vol met Norit.
Eenmaal aangekomen werden we opgewacht door onze vrienden die ons hielpen uitladen en uitpakken. Wij bleken een bijzonder riante suite te hebben gekregen: twee kamers, twee badkamers dus twee toiletten, een grote huiskamer met bar met zes krukken én een heel groot dakterras.
Panoramafoto vanaf het dakterras. Op een dag na met wat minder aantrekkelijk weer was het bijzonder aangenaam. En dat begin april.
De jarige Pol en helaas een minder vieve Shabanou
De volgende dag was het Polly’s verjaardag. Onze vrienden hadden het extra feestelijk gemaakt. Zo jammer dat Polly dieet moest houden en al dat lekkers niet kon krijgen. Karin had een tas vol hondensnackjes mee die ze dus niet kon geven. Poseren met ons, bij de vlaggetjes en bij de voorjaarsbloemen kon natuurlijk wel.
In de loop van de week knapte Polly gelukkig weer op. We hebben ook niet het idee dat ze zich ziek of misselijk heeft gevoeld. Haar darmen waren alleen van slag. In zulke gevallen heb ik altijd de neiging om de oorzaak te willen vinden. Mogelijk heeft ze een bacterietje binnengekregen toen ik haar liet eten uit de bakken met hondenbrokken in de dierenwinkel. Dat mag ze van mij altijd want dat is een feestje voor haar. Thuis krijgt ze namelijk nooit brokken. Alleen voer gebaseerd op vers vlees met gedroogd brood.
Vooral Huibert was bang dat Polly’s ziek zijn het begin van haar einde zou zijn. Natuurlijk besef ik ook dat Polly een kind van de dag is maar ik ben toch wat optimistischer. Dit ben ik helaas minder over Shabanou. Want wat is ons meisje in acht maanden tijd (toen was ze de vorige keer met ons mee naar dit hotel) mentaal en fysiek achteruit gegaan. Ze loopt minder soepel en ze is vooral minder ondernemend. Gelukkig lag ze wel vaak tevreden spinnend naast me en heeft ze voldoende gegeten. Tot onze schrik bleek het kleine koelkastje met vriezertje vervangen te zijn door een grotere zonder vriezer. Dat ging een probleem geven met het vlees dat we voor ze mee hadden. Door de koelkast op zijn hoogst te zetten, konden we de vorst er voldoende inhouden.
Shabanou heeft gelukkig geen problemen met autorijden maar is nu als echt oude dame thuis meer op haar gemak. Daar heeft ze ook een loopplank om op het bed te komen. In het hotel lukte het gelukkig door het stoffen benchje van Polly als opstapje te gebruiken. Laatst vertelde onze dierenarts ons dat het vaak gebeurt dat mensen niet door hebben dat oude katten niet meer op de bank of bed kunnen komen en daardoor gedwongen zijn om met hun oude stramme kouwelijke lijfjes op de koude vloeren te leven. Zo zielig.
Weer terug!
Even tussendoor. Geweldig nieuws. De onvolprezen Jan-Willem heeft voor me uitgezocht wat er mis was met mijn dierbaarste pagina van deze website In de loop der jaren. De links daar naar de pagina’s van al onze dieren van de afgelopen 50 jaar werkten namelijk niet meer. Die bleken allemaal te verwijzen naar een website die niet meer bestaat… Gelukkig staan die pagina’s nog wel in het archief en het is mogelijk die links te herstellen. De pagina van onze jongste dame LeeLoo schittert alweer zoals het hoort. Ik ga met liefde al die pagina’s opsporen en van de juiste links voorzien.
Ik heb inmiddels al aardig wat vorderingen gemaakt. Nu is Shabanou aan de beurt en dan is ons huidige zestal compleet. En juist haar pagina is onvindbaar…
Pijnlijk
Shabanous pagina moest van ver komen maar via via kon ik de link toch herstellen. Onze oude dame mocht toch niet schitteren door afwezigheid? Het bleek dat ik zeer amateuristisch bezig was geweest met de naamgeving van die pagina’s. Maar ja, ik ben ook een amateur. Zonder Victor en Jan-Willem zou ik geen website hebben.
Het terugvinden en terugplaatsen van die pagina’s was een uitdaging: heel leerzaam en emotioneel. De meeste dieren van die 40 pagina’s zijn overleden en ook al is dit al vele jaren geleden, het blijft pijnlijk. Maar nu ligt onze huidige lieve rode knuffelbeer Bashiir, de vorige was Rooster, spinnend op mijn schoot. Hij neemt het me niet kwalijk dat ik eerder vanmiddag zijn oortjes behandeld hebt. Ik heb sowieso een hekel aan het behandelen van oortjes. Maar het moest. Hij had er last van. Over het algemeen heeft een gezond oor geen speciale zorg nodig heeft. De natuur regelt het zelf wel bij dieren met staande oortjes. Maar dus niet altijd. Mogelijk heeft hij daarom toen zijn oor met het kopje schudden gestoten. Hij liep toen een bloedoor op en helaas heeft de cosmetische operatie door de dierenarts zijn mooie oortje niet kunnen redden.
Omdat het oormandje voor Sheralyn bedoeld is, mocht zij er als eerste in. Ik heb de grootste maat gekozen maar echt ruim is hij niet voor haar stevige lijfje en haar oortjes. Ze hield ze dan ook extra laag. Zo lijkt ze op een bepaald showtype Somali’s met een overdreven lage oorstand, net zoals bij sommige Abessijnse showtypes, wat ik heel erg lelijk vindt. De anderen vonden in de loop van de dag ook hun weg naar het nieuwe mandje. De altijd bescheiden LeeLoo ging er ‘s avonds als laatste in.
Gezondheden
We zijn zo dankbaar dat Polly maar een weekje problemen met haar darmen had en dat Shabanou het ook zo goed doet. Haar eetlust is het enige waar ik extra op moet letten. De laatste tijd viel ons op dat ze geen zin meer had in de gekookte vis en daarom zorgde ik ervoor dat ze dan verse kip krijgt. Dat gaat er bij iedereen altijd bijzonder goed in. Vooral Sher wordt dan zo enthousiast dat ik haar tijdens het snijden van het vlees liever niet in de keuken heb. Een paar dagen geleden was ik vergeten om wat kip voor Shabanou te ontdooien dus toen moest ze toch aan de gekookte koolvis met zalm. Als compromis had ik het opgeleukt met iets uit een pakje soep voor katten uit de supermarkt. Dat bleek een grote hit want haar bakje was helemaal leeggegeten. De maaltijden erna gingen ook schoon op. Wie heeft er eetlustproblemen? Zo fijn dat ons zorgenkindje nu zo goed eet.
Met mijn gezondheid gaat het ook niet slecht (eetlust helaas ook). Vorige week had ik een katheterisatie. Tijdens de wachttijd bekroop me meer dan eens het gevoel dat dit eigenlijk niet meer wilde want na de longontsteking vond ik dat ik veel meer energie had. Maar ik heb me laten overtuigen dat dit onderzoek toch nuttig kon zijn. En gelijk hadden ze: de verklaring voor mijn conditieverlies dat afgelopen najaar begon op te vallen was overduidelijk zichtbaar. Er waren meerdere verstoppingen te zien maar ook meerdere collateralen. Dat zijn door mijn hart zelf aangemaakte nieuwe bloedvaatjes die de doorbloeding van het betrokken deel van mijn hart in standhouden. Daar ben ik zo blij mee. Ik kom veel makkelijker de trap op en ook wanneer ik een eindje moet lopen, valt het me tegenwoordig veel minder zwaar. Dat er wat minder kilo’s meegesjouwd hoeven te worden, helpt natuurlijk ook.
Dat afvallen stagneert momenteel helaas wel. Bij Huibert helemaal wat dus betekent dat wij allebei in de studie met de experimentele afvalmedicatie niet het echte middel maar de placebo hebben. Bijkomend probleem is dat ik maar heel weinig calorieën mag omdat ik niet echt kan sporten. Zolang als de studie loopt, houden we wel de begeleiding van coach Sven en zijn informatie en motivatie helpen ook. Vanwege mijn maaghernia zit het met mijn motivatie wel redelijk want ik heb besloten dat ik me niet laat opereren. Zolang ik de porties bescheiden hou, is het met de pijnklachten redelijk te doen. Het risico dat er tijdens de operatie een kunststof matje gebruikt gaat worden om het gat in mijn middenrif te dichten, wil ik niet lopen. Een foto van een slanke Suzan ontbreekt dus bij dit stukje 🙂
Silfescian Jewel of the Jungle aka Kitty
6 maart 2012 – 3 april 2026
Toen ik vandaag op mijn fiets door de Kruisstraat kwam, had ik de neiging om zoals altijd bij het een na laatste huis van de hoek even omhoog te kijken om een glimp van ‘ons meisje Jewel’ op te vangen. Dat kan niet meer want de lieve Jewel is helaas onlangs overleden.
Jewel was ooit onze Jewel maar we moesten haar, helaas voor ons maar niet voor Michel, Christel en Kiki, herplaatsen. Daar kreeg ze een nieuwe naam: Kitty. Haar nieuwe mensen konden ons niet gelukkiger maken door, nadat de suprelorin die we hadden laten geven in een poging om haar te kunnen houden, aan te geven dat ze graag een keer met Kitty een nestje wilde fokken. Dat was een groot succes en zo hebben wij de geweldige Sher gekregen.
De afgelopen jaren was Kitty leeftijdsloos. Tot kort geleden. Het leek alsof er een gebitsprobleem speelde maar na het trekken van een paar kiezen uit haar bovengebitje bleek dat de verdikking geen ontsteking maar een tumor was. We hoopten dat Kitty en haar mensen nog een flinke tijd van elkaar mochten genieten maar dat bleek niet mogelijk. De pijnklachten maakten het noodzakelijk om haar te laten inslapen.
Kitty wordt enorm gemist door haar mensen en haar kattenvriendinnetje Mieuwt. We zijn Michel, Christel en Kiki heel dankbaar voor alle liefde en goede zorgen die zij Kitty hebben gegeven en wensen hen heel veel sterkte met het grote gemis. Ook hopen we voor Mieuwt zo spoedig mogelijk een lieve te herplaatsen Abessijn of Somali te vinden.
Er is zoveel van Kitty gehouden!
3 mei
De afgelopen maand hadden we schitterend weer. Veel zonneschijn en katten als zonaanbidders optima forma wisten daar wel weg mee. Helaas voor hen is het nu even afgelopen met deze pret. En ook van Huibert had het nog iets langer droog weer mogen zijn want juist vandaag zijn er agilitywedstrijden bij de KC in Heemstede. Voor zover ik weet, is de onweersbui de 100 hondjes en hun mensen bespaard gebleven. Het is nu afgelopen dus laat het maar lekker zachtjes doorregenen. De kleedjes en mandjes op het dakterras zijn toch al kletsnat en de natuur heeft het water heel erg hard nodig.
De jarige Shabanou
Het voelde niet goed om op de feiten vooruit te lopen door hier eerder over haar verjaardag te schrijven. We zijn zo dankbaar voor deze gezegende leeftijd van negentien jaar. Shabanou heeft familieleden die dit ook hebben gehaald maar die poesjes waren op de juiste leeftijd gecastreerd en lopen dan amper risico op het krijgen van de gevreesde mamatumoren. Bij de hond komt dit hormonale probleem ook vaak voor maar daar is dit meestal veel minder agressief. Als je als eigenaar het minuscule eerste beginnetje, een speldenknopje, mist, kan het zich al uitzaaien. We prijzen ons gelukkig dat Shabanou óf toevallig weinig aanleg hiervoor heeft (haar moeder Ana kreeg het wel) óf dat de inzet van suprelorin (de twee jaar durende hormonale rustperiodes tussen haar nestjes door waardoor ze niet echt vaak krols is geweest) de juiste keuze was.
Op haar verjaardag, 30 april, heb ik een verhaal op Facebook gezet. Ik had ook wel gestoeid met de andere mogelijkheden daar maar dat pakte rommelig uit. De ouderwetse aanpak ligt me toch beter.
In het zonnetje op het dakterras. Met haar eigen souvenirtje het stinkzakje. We zijn erg tevreden over haar gezondheid. Haar eetlust is ook prima. Terugkijkend naar alle zorgen in de voorgaande jaren, is het een groot cadeau dat ze zoveel kwaliteit van leven heeft teruggekregen. Zonder de mensen van DK Kenaupark had ik dit stukje vast niet kunnen schrijven. We hopen dat onze dame nog lang van een goede gezondheid en bijkomende geneugtes van het leven mag genieten. We zijn al aan het nadenken over een volgende vakantie waar zij en Polly dan ook weer meegaan.