Polly’s krulletjes zijn op de foto rechtsboven nog vrij kort en daardoor is wel heel duidelijk zichtbaar dat zij flink staar op haar ogen heeft. Ze ziet inderdaad niet alles perfect maar in huis en zeker wanneer ik voor haar wat lekkers laat vallen, mist ze maar heel weinig. ‘s Avonds buiten lijkt het voor haar iets moeilijker maar als een echte Pumi slaat zij zich overal blijmoedig doorheen.
Zondag moet ze er weer op haar best uitzien want dan krijgt vriendin Karin een herkansing; op het verwennen van Polly met allerlei lekkers. Voor de viering van Polly’s 16de verjaardag tijdens onze gezamenlijke vakantie had zij zich extra goed voorbereid maar toen kon ze Polly niets geven omdat het arme dier net die week last van haar darmpjes had. Ik heb het afgeklopt want het gaat nu al langer dan een maand goed met haar. Aan dat spul dat op de Facebookadvertentie wordt gepromoot, moesten we maar niet beginnen.
Onbegrijpelijk dat men erin stinkt. Maar je zal maar wanhopig zijn. Gelukkig hadden wij voor de darmkwaal van Polly goede medicatie. Middeltjes om staar te verhelpen bij ons hondje vind ik onzin. Het ziet er erger uit dan het is en tenslotte hoeft ze niet te kunnen lezen.
De afgelopen weken hadden we niets te klagen over het weer. Vooral onze huisdieren. Al hun kussens, kleedjes en dergelijke konden dag en nacht buiten blijven liggen want er regende niets tijdens onbewaakte ogenblikken kletsnat. Maar die pret is over. Vanmorgen toen Huibert met Polly de ochtendwandeling startte, kregen zij saampjes de volle lading. Polly zag er echt uit als een verzopen kat. En nu net weer. Huibert gaf haar haar avondloopje en natuurlijk vielen ze samen weer in de prijzen 🙂 We hebben een speciale sneldrogende handdoek voor haar. Huibert heeft geen last van klittende krullen.
Die regen nu is superwelkom. De kattenboel in de tuin en op het dakterras was al opgeruimd en de natuur kan even op adem komen.
Polly moet hoognodig weer eens getrimd worden. Door die regen neigen haar ongekamde krulletjes nu naar klitjes. Dat wordt een hele klus!
Het was wel zo fijn dat hun speelmateriaal in de tuin kon blijven staan.
Toevallig liep LeeLoo net langs toen haar favoriete speeltje, haar wezeltje, schoon en droog uit de droger kwam. Zo apart dat ze dit speeltje zonder allerlei kattenluchtjes veel interessanter vindt. Ze apporteert hem graag maar dan moet ik hem wel zodanig weggooien dat ze erbij kan. Nu bleef hij aan een stang hangen. Voor Sher was dat geen probleem geweest maar haar dochter LeeLoo heb ik daarover nog nooit zien balanceren. Nu ze als semi-castraatpoes (door de suprelorin) wat zwaarder is, zie ik haar liever geen acrobatische toeren uithalen.
Af en toe geef ik de dieren een kippenpoot voor het echte knaagwerk. Het liefst buiten om te voorkomen dat Polly het van ze steelt. Eventuele restjes zijn sowieso voor haar.
19 mei
Dat buitenleven viel een tikje tegen. Het was een aantal dagen best koud en nat voor de tijd van het jaar. Maar dit was vast wel goed voor de natuur en onze dieren hadden er niets van. Al ligt de lieve Sher nu net als haar vader Bashiir heel goed kan, te snurken in het mandje in het tafeltje voor het infraroodpaneeltje dat heerlijk staat te stralen. Sher is een wildkleur Somalidame van tien jaar maar aan niets is te merken dat zij toch best een dame op leeftijd genoemd zou mogen worden. Eerder vanmiddag had ze een malle bui en vloog het mandje voor het andere ir-paneeltje én de matten (de kamer ligt er vol mee om te voorkomen dat Polly, dame écht op leeftijd, niet uitglijdt) alle kanten op.
Buienradar maakte er weer een rommeltje van: we wilden even een paar boodschappen doen en tegen half twee zou er regen verwacht worden… Er vielen een half uur eerder precies drie druppels 🙂 Daarvoor hadden we ons niet hoeven haasten.
Aan het einde van de middag viel er wat meer. Zo grappig: Sher laat zich niet door een hoosbui stoppen. Als zij vindt dat de snelste route de natte is dan gaat zij ervoor. Haar dochter LeeLoo die als het even kan bijna altijd buiten is, maakte er een voorstelling van: ze zat onder het afdakje achter in de tuin en hoewel ze het lekkers dat ik aan het uitdelen was haar best begeerlijk leek, was ze niet van plan om de natte route te nemen. Binnendoor via de luikjes en de tunnel is voor de katten ook een optie maar buiten blijven leek haar toch aantrekkelijker. Ach ja, ik heb haar maar even opgehaald en ik droog wel weer op: LeeLoo liet zich de lekkere hapjes alsnog goed smaken.
Het laatste nieuws: Felicia is bevallen! Alles is meer dan perfect gegaan. Haar mensen, Guido en Iryna in België, waren best bezorgd omdat haar eerste nestje wel problematisch was. Daarvan was helaas maar één overlevend kitten en door alle stress en omdat er maar eentje over was, raakten haar moederinstinct ook van slag. Gelukkig nam huisgenootje Fiona die zelf ook een eenling had, liefdevol de zorg voor Felicia’s kitten over. Naderhand haalde Felicia trouwens ‘haar schade’ weer een beetje in door te gaan tutten met beide kittens wanneer Fiona haar pootjes strekte.
Ik ben zo blij dat Guido en Iryna Felicia zo snel mogelijk een herkansing op een goed nest hebben gegeven. Goed bedoeld wachten veel fokkers met een nieuw nest maar die krolsheden die de poes dan moet doorstaan veroorzaken vaak ontregelingen/infecties in de baarmoeder waardoor de herkansing nog slechter kan uitpakken dan bij het eerdere nest.
Foto 1) Felicia heeft haar dochtertje Ilaria niet zelf gezoogd maar wel andere moederlijke zorg gegeven. Ilaria is het kitten rechts met de warme basiskleur.
Foto 2) Felicia’s dochtertje Ilaria. Ze lijkt nog mooier dan oma Sheralyn…
Foto 3) Felicia is supergelukkig met haar drie nieuwe kittens. De knappe meid heeft alles, stilletjes en zelfs zonder menselijke support naast haar slapende mens, helemaal zelf gedaan. Deze drie wildkleur kittens zijn van dezelfde vader als Ilaria. Dat belooft wat! Alle kittens zijn al meer dan voldoende gegroeid na hun geboorte.
26 mei
Apart weer hebben we deze maand. Hier in Nederland was het vrij Nederlands: nat en koud en de warmte-aanbidders lagen maar wat graag in de mandjes en voor de infraroodpaneeltjes. Maar de afgelopen dagen gingen alle remmen los en sneuvelden vooral in Engeland en Frankrijk hitterecords.
Onze katten hebben er niets van. Ze gaan gewoon hun dagelijkse gangetje: al dan niet in de volle zon liggen bakken of evengoed in een warm mandje luieren. Maar Polly heeft er wel weet van. Voor haar hebben we de koelmat uit de kast gehaald. Ze had wel even een dilemma maar al snel maakte ze er dankbaar gebruik van.
Wij hebben de mazzel dat we dicht bij de zee wonen want alleen met een beetje ventileren, is het in de huiskamer niet warmer geworden dan 23 graden. De wel erg grote beuk achter onze tuin waar we echt heel veel overlast van hebben, bewijst nu zijn nut en draagt vast een steentje bij met de koeling.
In Amsterdam, toch maar een paar kilometer verderop, bij Ellen werd het bloedheet. Koek, een zoon van Sher, maakte overduidelijk dat hij minder in zijn nopjes was met die warmte.
Waar haar zoon Koek doet alsof het hem veel te warm is – uitgeput op de klimpaal en op de bank pal voor de ventilator – ligt moeder Sher gewoon te stoven in een warme mand.
In eerdere blogs heb ik het er wel over gehad dat wij meedoen aan een medicijnentest. Wij hebben óf de placebo óf het echte middel. Dat middel is een eetlustremmer. Heel logisch dat cardiologen zich hiervoor inspannen want een groot deel van de gezondheidsproblemen wordt door overgewicht veroorzaakt. Ik was trouwens de uitzondering op de regel. Ik had een gezond BMI, sportte behoorlijk veel en rookte al 15 haar niet meer. Sporten met hartfalen is absurd saai en na heel veel jaren mijn best te hebben gedaan, ben ik ermee gestopt met als gevolg dat mijn BMI nu niet gezond meer is. Huibert heeft ook een BMI-probleem dus zo kwamen we beiden in aanmerking voor die studie. We hebben helaas het idee dat wij de placebo hebben want onze eetlust is uitstekend. Maar we doen ons best en we hebben een Foodapp voor het inzicht en zelfs een coach. Maar het medicijn/placebo moet er ook in en dat moet met een hele grote spuit. Het is uiteraard anders dan de bekende eetlustremmers die met een injectiepen dagelijks of een paar keer per week worden geïnjecteerd. Die van ons hoeft maar ééns in de vier weken. Alleen is het de bedoeling dat we onszelf leren injecteren met een heuse grote spuit met dito naald… In principe zouden we iedere vier weken naar de poli kunnen gaan waar een verpleegkundige de injectie geeft maar dan moeten we steeds ons lieve maar steeds aanhankelijker wordende Pollymeisje alleen thuislaten.
Alleen ik en naalden – dat is een slechte combinatie. Als ik op tv zie dat iemand een injectie krijgt, draai ik mijn hoofd al af en wanneer ik zelf een prik krijg, kijk ik beslist niet. Maar als iets moet, dan verras ik mezelf. Toen Sijntje ooit dagelijkse vochtinfusen nodig had, kon ik het! En toen Shabanou moest herstellen van haar nierbekkenontsteking heb ik haar ook een aantal weken die infusen gegeven. Dus onlangs zei ik dat ik het wilde proberen. Ik heb die injectie gezet, met mijn ogen dicht en die enorme hoeveelheid vloeistof (35ml) er ook nog ingekregen. Het viel me zo mee. Die naaldjes worden blijkbaar steeds dunner want ik voelde er amper wat van. Het langzaam leegdrukken ging ook boven verwachting makkelijk. Ik ben zo trots dat het me gelukt is. Huibert gaat het de volgende keer ook zelf proberen. Als warming-up is Huibert vandaag ‘onder het mes’ geweest: een ooglidcorrectie. Hij heeft er goed last van. De nabloedingen zijn gelukkig gestopt. Ik hoop zo dat hij zich morgen prettiger voelt. Met wat ik zo gezien heb, ben ik blij dat dit bij mij voorlopig niet nodig is.
Die vochtinfusen hebben Sijntje nog heel veel en heel lang kwaliteit van leven gegeven en ons ook. Ondanks de zorgen om haar slechte eetlust door het nierfalen koesteren we de mooie herinneringen. Sijntje lag er altijd bij te spinnen en Jack was niet de enige die er dan voor de gezelligheid bij kwam.
27 mei
Ik was gisteren blij verrast dat de website weer te hanteren bleek. Dat ‘ding’ maakt het af en toe wel heel erg spannend en het loopt echt niet altijd goed af. Na de storingen bleek dat fotocollages gemaakt met de Getegelde Galerij/Tiled Galery vaak schitteren door afwezigheid. Soms lukt het me om dit te herstellen maar nog vaker gaat het helemaal mis en tot mijn grote verdriet zijn dan de foto’s in het archief ook niet meer terug te vinden. De pagina van Zagato is daardoor helemaal onderuit gegaan. Ik heb al wel wat teruggezet en met wat graafwerk in oude documenten zijn bepaalde foto’s wel weer terug te vinden maar triest is het wel. Dat het mezelf een injectie durven geven via de de herinneringen aan de infusen leidden tot de dierbare herinneringen aan onze superschattige Sijntje van weleer en toen ik op haar pagina was om foto’s uit te zoeken, bleek dat die pagina gelukkig nog in een fatsoenlijke staat verkeerde. Ik klikte net op een link daar en belandde op de pagina over onze laatste vakantie met drie! honden (en met natuurlijk Sijntje). Omdat Sijntje de eerste kat was die met echt nierfalen te maken kreeg, ben ik over de specifieke verzorging van een nierpatiëntje een aparte blogspot gaan bijhouden. Ik ben gestart in december 2013 en heb hem bijgehouden tot haar overlijden in mei 2015. Ik wilde van de ervaringen leren en die ook beschikbaar maken voor andere kattenvrienden die ook hiermee te maken kunnen krijgen. Wij hebben dankzij de veterinaire mogelijkheden (met de voeding als basis) ons lieve katje zoveel kwaliteit van leven kunnen geven dat wij dit ieder dier met zijn mensen gunnen.
Foto’s van Zagato die nog wel in het archief zitten. In het midden de stoeifoto met Polly.
30 mei
Als kers op de taart kwam vandaag een Facebookherinnering van Sijntje langs met daarbij ook de opmerking dat ik haar fotomapje aan het aanvullen was. Wie ergert zich niet aan al die oplichters via de reclames op Facebook maar dat je geplaatste berichten en de foto’s bewaard blijven, is fantastisch. Zo realiseerde ik me dat Zagato daar ook een fotomapje heeft!
Dit vraagt om een jeugdkiekje van onze lieve vriend én die van Sijntje in haar stoere maar niet veilige zwartleren tuigje. Katten in paniek ontsnappen vaak uit een tuigje door zich er achterwaarts uit te wurmen. Voor optimale veiligheid adviseer ik mensen dan ook om naast een tuigje ook een halsbandje om te doen en beide delen met elkaar te verbinden. Bij Sijntje hoefde dit allemaal niet: zij was absoluut niet van plan om de wijde wereld in te trekken en we kwamen niet met haar in situaties waar paniek kon ontstaat. Klassiek is namelijk de vriendelijke maar vreemde hond waarvan een aangelijnde kat in paniek kan raken en dan probeert weg te vluchten. Daarom wandel ik niet meer met katten buitenshuis.
Dit weekend was de sluitingsdatum kopij voor het blad Ticked van de SAN. Deze keer gaat mijn bijdrage vooral over Shabanou. Met haar leeftijd van negentien jaar is ze een kwetsbare dame. Ik schreef o.a. dat het heel goed met haar gaat en dat ze zelfs 100% medicijnvrij is… Helaas dacht ik er even niet aan dat ik als bijgelovige dierenverzorgster mezelf ooit heb aangewend om altijd wanneer ik iets stel over onze dieren dit even af te kloppen. Ik was eigenlijk net klaar met het stuk toen Huibert me riep omdat er iets mis was met Shabanou. De arme meid lag te persen alsof ze aan het bevallen was. Dit kennen we van haar: weer een blaasontsteking. Gelukkig weten we precies wat we moeten doen en binnen een uur was ze dankzij de medicatie, de lekkerste hapjes, als afleiding omdat ze moet stoppen met dat gepers, en een knuffelsessie gewikkeld in een badlaken bij me op schoot weer helemaal het dametje. De oorzaak is vaak te herleiden tot iets stressigs. Dat klopt. Ze was de dag ervoor bij de dierenarts geweest. Het viel de dierenarts op dat ze een extreem hoge hartslag had. Dat heeft ze anders nooit en last van stress tijdens autorijden en dierenartsbezoek was ook voor haar als voormalige showpoes absoluut geen probleem. Of ons meisje kwetsbaarder wordt!
De Foto’s van de Dag
De uitgelichte foto’s van de laatste weken die als Foto van de Dag rechts naast de blog schitterden: Reinout met Bo Taki, Myra met Puccini, de zwartzilveren mannen van Robert en Ninon, Frederick de acrobaat van Ellen en Puccini, hopelijk-niet-de-vazenvernietiger samen met zusje Giulia van Nico en Myra. Omdat deze foto’s maar kort te zien zijn en dan ‘voor altijd’ verdwijnen, lijkt het me leuk om deze een plekje in de blogs te gaan geven. Ik heb de volgorde moeten veranderen omdat het programma anders niet alle foto’s in zijn geheel liet zien. Nu schitteren ze zoals ik het wilde.
Pech voor de binnenbroeders: het infrarood paneeltje hebben we weggezet. De stralingswarmte is nu buiten!
Als afsluiting het goede nieuws over de gedode vrouwtjeszwaan: onderzoek heeft uitgewezen dat haar dood niet door een mens was veroorzaakt. Het was een steenmarter. Het blijft triest maar dit is nu eenmaal de natuur en dat vind ik beter te accepteren dan de wetenschap dat een verachtelijk mens dit op zijn geweten heeft. Het gewonde mannetje maakt het goed in de opvang samen met de twee inmiddels uit het ei gekomen jonge zwaantjes én een geadopteerd, door een ander zwanenpaar, verstoten jong. Nog eventjes en papa zwaan en de drie jonkies kunnen ook van het buitenleven gaan genieten.