Dat de r weer in de maand zit, maakt me een beetje weemoedig. Het weer is zodanig wisselvallig dat het er sterk op lijkt dat de zomer voorbij is. Ik ben benieuwd of er eerdaags nog een terrasbezoekje in zit.
Ondertussen zit ik te snuffelen in mijn oude foto’s. Van ieder dier waar we nu mee leven en de dieren die ooit ons leven hebben gedeeld wil ik een fotobewerking laten maken. Dat is leuk voor hun eigen pagina’s hier maar ze zijn vooral bedoeld voor op mijn horloge. Vandaag was de eer aan Elvira.
Ik heb drie van de huidige collectie naast elkaar geplakt voor de uitgelichte foto hierboven. Deze drie poezendames zijn Oentje, Kelly Kathleen en Elvira.
Dat Elvira vandaag op mijn klokje zat, was extra toepasselijk omdat ik vanmiddag bij AnnaMaria was. Zij heeft Elvira ook goed gekend. We hebben elkaar in 1986 leren kennen toen we een ander huisje voor Florimond nodig hadden. Van het een kwam het ander en nu vier decennia later, wonen Elfie en Borrie, broer van Bodiir, bij haar. Eerdaags komt Elfie ook op mijn wijzerplaatje want zij is net zoals Florimond vroeger eerder ‘onze Elfie’ geweest. Elfie is net zoals Sher een dochter van Bashiir en zij is hier moeder geworden van zes prachtige kittens.
Haar eerste nest, het T-nest, was het viertal waardoor we de verjaardag van Maverick vergaten, zie vorige blog, en daarna kreeg ze het duo Vlo en Vidar (Balderick). Elfie woont al zo’n zeven jaar bij Anna. Nadat haar Murphy, een van de katers van het illustere ‘rode’ nest van Nieckje in 2005, was overleden, is de sorrelzilveren Borrie erbij gekomen. Haar zoon Josja heeft nu ook een zwartzilveren poes en een sorrelzilveren kater.
Huisdieren en vakantie…
Dit is geen ideale combinatie. Wij hebben nu nog maar één hondje en die gaat met iedere vakantie mee of we gaan apart. We hebben een tijdlang drie honden gehad. Dat was echt een volle bak. Toen we in 2010 Polly kregen, hadden we nooit verwacht dat we nog zo lang Eesz en Pici zouden mogen houden. Het achterlaten van de twee oudjes in het pension, vonden we verschrikkelijk. Gelukkig was de verzorging daar altijd perfect en kregen we de meiden altijd weer goed terug.
Maar hun afwezigheid drukte danig op de vakantiepret. De vakanties in speciale ‘hondenhuisjes’ bij het Drents-Friese Wold bleken de perfecte oplossing voor ons. De huisjes waren ook stukken comfortabeler dan de toen gangbare huisjes in de bekende vakantieparken. Wanneer we we een kwetsbaar diertje hebben, zoals Sijntje toen en Shabanou nu, ging die ook mee of wij gingen om de beurt op stap. Voor de thuisblijvers staat of valt alles met een goede oppas. Wij zijn erg blij met onze buurvrouw Tineke als kattenoppas.
Hoe langer je weggaat, hoe groter de stress.
Ik weet van mezelf hoe dat voelt maar onlangs maakte een lieve vriendin het wel heel erg bont. Best begrijpelijk dat ze zich enorm zorgen maakt maar hun kat is niet oud en ze gaat uit logeren bij iemand van de familie. Er is een hele tas ingepakt met allerlei extra smakelijke voedingswaren (het vries-verse deel van haar menu wordt de komende weken even overgeslagen). Uiteraard is er een handleiding met twee adressen voor noodgevallen en ze heeft een lade van de vriezer heeft vrijgemaakt voor het geval dat hun lieve meid zou komen te overlijden. Ik kan er niets aan doen – dit werkt echt te hevig op mijn lachspieren ondanks dat ik zeker met haar meevoel. Dat je dier overlijdt tijdens je vakantie is helaas iets wat kan gebeuren. Dit is een kittenkoopster van ons ooit overkomen. De verzorgster van haar katten had niet tijdig in de gaten dat Cuby’s urinewegen verstopt waren geraakt en wanneer een kater daar te lang mee doorloopt, is hij reddeloos verloren. Als het lijfje van je dier wordt ingevroren, kan je tenminste nog wel afscheid nemen.
Buurtjes van ons gingen jarenlang niet op vakantie want hun oude kat stond eigenlijk permanent op instorten. Uiteindelijk trokken zij toch maar een keer de stoute schoenen aan: ze waren nog niet over de grens of ik trof als kattenoppas hun oude meisje overleden aan. Wie wil er nog op vakantie 🙂
Dan hebben Nico en Myra van Puccini en Giulia het prima voor elkaar. Hun stel gaat mee! Daar komt best wel veel voor kijken. De trainingen (tuigjes dragen, auto rijden, varen), voorbereidingen (vaccinaties moeten tijdig in orde zijn) en de veiligheid vragen veel inzet maar de beloning met al die gezelligheid is groot.
5 september
Sommige oudere pagina’s van deze website laten zich niet meer bewerken. Door de crashes en vast ook door de tijd zijn er meerdere beschadigd geraakt. Zoals die van de lieve Oentje die deze maand met de Foto van de Week schitterde. Ik vond dat er wat móest gebeuren. Ik had dus gisteren een nieuwe pagina voor haar gemaakt. De foto’s teruggeplaatst en hier en daar teksten aangevuld. Vandaag zette ik hem via de menu’s terug maar helaas zonder resultaat. Heel frustrerend want ik weet hoe het moet en bij de andere menu’s lukt me dit wel. Uiteindelijk is het, tot mijn grote verrassing, toch gelukt om de bestaande pagina die ooit in de klassieke editor was opgemaakt om te zetten naar de blok-editor en voilá. Hij staat!
6 september
Had Oentje even pech en Eeszje op mijn smartwatch ook: Oentje moest hier plaats maken bij de Foto van de Week en Eeszje op mijn pols omdat Bodiirs dochter Esme nu aan het bevallen is. Op mijn pols schittert nu dus opa Bodiir!
Zo spannend. We duimen zo hard wij kunnen voor een goede bevalling en veel gezondheid voor moeder en kittens.
Alsof ik het aanvoelde. Ik ben gisteren namelijk begonnen met het herstellen van Bodiirs pagina hier. Er waren veel foto’s verdwenen door de storingen. De herstelknop werkt niet. Wanneer je daarop klikt bij de foto’s die nog wel in zicht zijn, verdwijnen die ook. Maar het eerste kitten is zojuist (12.15 uur) geboren! En nu ook al de tweede. Ik heb een hotline met ‘Oma Mariëlle’, de eigenaresse van de vader Hunter en toevallig ook de fokster van Bashiir. Kleine wereld.
Eigenlijk was ik van plan om de dieren vandaag te ontwormen. Gisteren was ik al niet tevreden over hun eetlust maar vandaag maken ze het wel heel erg bont: ik heb hun KVV tot twee keer toe opgeleukt maar zonder resultaat. De eerste keer met het poeder van Forti Flora en daarna nog een keer met wat natvoer. Ze kwamen allemaal wel kijken, aten een minihapje waar weinig KVV bij zat. Shabanou is de gunstige uitzondering vandaag. Sommige smaken KVV zoals Konijn van Barf Menu lusten ze niet. Jammer want we zijn erg voor variatie maar dit respecteren we van ze. We hebben nu alleen de smaken eend, kip en kalkoen van dit merk voor ze in huis. De Carnibest is op.
Met deze lege maagjes ga ik ze niet ontwormen. Misschien dat ik ze straks kip ga geven. Daarna kan het wel.
9 september
De knappe Eshe had een perfecte bevalling én ze is de moeder van vier gezonde kittens geworden. Alles gaat naar wens. Het moedertje heeft haar draai, zorgt goed voor de kittens én zichzelf. Zo fijn te weten als ‘oma’ 😉
Bodiir wist dit weekend de aandacht goed op zich te vestigen. Het begon vrijdag al. Tijdens mijn rondje kattenbakkenscheppen viel mij op dat hij wel heel erg lang zittend in de kattenbak gezellig zat te doen. Daarbij kon ik daarna ook geen plas van importantie vinden… Een kater die niet kan plassen is een medisch spoedgeval en natuurlijk was het een vrijdag. Voor een dierenarts is het doodsimpel om via palpatie even te checken of zijn blaas echt leeg is maar om nu mogelijk totaal onnodig naar de kliniek te gaan, is ook weer wat. Zijn gedrag was niet van een kat in nood. Integendeel, hij vond alles juist reuze gezellig. Ondanks mijn totale gebrek aan medische scholing ging ik zelf een onderzoekje doen. Een kat met een te volle, dus pijnlijke blaas voelt anders aan dan een kat die het heerlijk vindt om geknuffeld te worden. Bodiir vond mijn gewroet in zijn ontspannen buikje prima. We besloten hem nog even rond te laten lopen om daarna te concluderen dat er gewoon niets aan de hand was.
Je hoort wel eens van eeneiige tweelingen dat het zusje de weeën van haar bevallende zus kan meevoelen. Zou Bodiir iets van een voorwee’tje van dochter Eshe hebben meegekregen?
De afgelopen dagen was er toch iets vreemds aan de hand. De eetlust was absurd slecht. Dat eetlust wat kan wisselen, is geen drama maar wanneer iedereen geen ontbijt wenst dan valt dat echt op en dan moet er wat aan de hand zijn. Uiteindelijk kreeg ik bijna iedereen wel weer aan het eten, al was dat met uitzondering van Shabanou (die at eerder juist wél!) niets van het oorspronkelijke en danig opgeleukte ontbijt KVV. Alleen onze grote rode vriend Bashiir weigerde alles. Zelfs de lekkerste hapjes en slokjes van de meest luxe pouches natvoer en soepjes en ‘s avonds wilde hij nog steeds niets. Alarmbellen rinkelden. Onze vriendje is tenslotte geen jonkie meer. Hij zal toch niet… Mensen van onze leeftijd, dus minimaal babyboomers, kennen vast het stukje over het koffie zetten bij een dreigende ramp uit de conference Collectezak van Fons Jansen: “Het Leger des Heils stond op het punt om koffie te gaan zetten.” Ik moet vaak aan deze conference denken omdat ik in voorkomende gevallen altijd meteen kipfilet ga koken wanneer ik me zorgen maak. Bashiir at dit gelukkig wel en daarna was zijn eetlust weer normaal.
Dat het ontbijt van Barf Menu niet gewaardeerd werd, duurde meerdere dagen. ‘s Avonds werd er wel normaal van het hart met gemalen kip of de koolvis met zalm gegeten. Reden om de rolletjes Barf Menu in de vriezer te laten en een andere KVV, Carnibest, te gaan halen. Deze kunnen we niet in het centrum kopen dus gisteren waren we bij Willemsen in Vijfhuizen – vlakbij EXPO Greater Amsterdam waar volgende maand de FIFe Wereldtentoonstelling wordt gehouden waar Sher en Sheralyn al voor ingeschreven zijn. Ik heb meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt door Polly in de DogWash een sopje te geven. Ik had eigenlijk voor vandaag haar trimbeurt gepland maar ik ben nu hiermee bezig.
Terug naar de eetlust. Ik ben nog niet tevreden: Bodiir, LeeLoo en Sher aten hun porties schoon op maar Shabanou staakt nu en Bashiir en Sheralyn aten matig van de Carnibest. We zijn er dus nog niet.
Maandag was – voorlopig? – de laatste dag met zomers weer. Juist die dag zouden we naar de bios gaan. ‘s Morgens om elf uur, echt, naar de klassieker Breakfast at Tiffany’s. Dat ging trouwens bijna niet door. We kregen een paniektelefoontje van buurvrouw Ank. Er was iets goed mis met haar hondje Zita. Ze had liggen schokken en stuiptrekken en reageerde nergens meer op. Zoveel biologie heb ik vroeger wel gehad: dat moet een epileptische aanval zijn. Er kwam gelukkig weer leven in het kleine hondje toen ze de deurbel hoorde. Ik kwam wel met de sleutel binnen maar drukte op de bel om te laten weten dat ik eraan kwam. Wat een opluchting voor Ank. Ze was zo bang dat ze haar hondje kwijt was geraakt. Zita liep alweer rond alsof er niets gebeurd was terwijl Ank nog moest bijkomen. Ik was niet langer nodig en zo konden we toch nog naar die leuke film en daarna hebben we mogelijk het laatste terrasje van deze zomer kunnen pakken. Sindsdien volgt de ene stortbui de andere op zodat ik vaak het liedje ‘t Is weer voorbij die mooie zomer’ in mijn hoofd krijg.
10 september
In verband met de voorbereidingen voor de show a.s. zaterdag bood Huibert aan om een A-4’tje voor me te plastificeren. Meestal schrijf ik met de hand op een half A-4’tje dat onze katten Somali’s zijn en zet ik hun namen erbij. Omdat ik ook foto’s op fotoblokken heb laten zetten en andere Somali-gadgets heb, is het wel zo leuk om dat handgeschreven papiertje te vervangen door iets professionelers. Wat ik in mijn hoofd had, paste niet, dat staat nu wel in de menubalk achter Onze Dieren. Ik ging met AI aan de gang maar ChatCPT liep al gauw vast. Die mag maar drie of vier keer iets met het bewerken van foto’s doen. Wat al gecreëerd was, heb ik door Meta AI verder laten uitwerken. Die heeft niet die beperking en hij kwam ook nog met aanvullende ideeën. Zoals een QR-code zodat bezoekers ter plekke mijn website kunnen opzoeken. Alleen dan moet die code wel werken. Huibert is nu niet thuis dus hij kan me niet met zijn scanner assisteren en om de een of andere duistere reden krijg ik het gemaakte document niet via WhatsApp op mijn laptop te zien.
Ik heb dit dus meteen uitgeprobeerd met een fotootje van Elfie die ik onlangs gemaakt had. Dat ging tot mijn opluchting weer als vanouds. Ik meldde dat aan Meta AI en prompt wilde hij weer een nieuwe poging wagen. Heel schattig maar we hebben nu maar afgesproken dat we het hier bij laten. Minder schattig zijn trouwens de AI gestuurde computers die zelfstandig van alles aan het ondernemen zijn. Zelf de kenner bij uitstek op dit gebied, Alexander Klöpping, vindt de laatste ontwikkelingen zorgwekkend. Nog eventjes en niets is meer veilig. Dat je gehackt kan worden wanneer je overal hetzelfde wachtwoord gebruikt of werkt met 0000, ADMIN of 123456 ligt het voor de hand maar als er een zwerm van AI-gestuurde computers jouw pc, jouw e-mail of website gaat proberen te hacken dan vinden ze vroeg of laat jouw wachtwoord wel. De gevolgen daarvan zijn doodeng. Die geautomatiseerde inbraakpogingen maken websites trager. Mijn beveiligingsprogramma heeft het er maar druk mee. Na twintig pogingen wordt het IP-adres geblokkeerd. Prettige wetenschap. Ik zou het erg vinden dat mijn website misbruikt wordt voor bijvoorbeeld DDos-aanvallen of het installeren van malware waar bezoekers weer problemen door krijgen.
Doodeng
AI heeft zo zijn leuke mogelijkheden maar iets formuleren doe ik toch liever zelf. Ooit heb ik een artikeltje voor een blad dat te veel woorden bevatte, laten herschrijven in minder woorden. Het resultaat was best aardig maar het was niet van mij dus dat belandde in de prullenbak. Dat scholieren AI veelvuldig gebruiken en tijdelijk hoger kunnen scoren, moet natuurlijk fout gaan. Het schijnt trouwens dat men aan de teksten kan zien of ze ‘echt’ of van AI zijn.
Een tijdje geleden kreeg ik een kittenaanvraag dat zo complimenteus was dat ik het gevoel kreeg dat dit door AI geschreven was. Blijkbaar was er niet door AI meegegeven dat een bedankje voor de door mij verzamelde informatie over andere cattery’s met nestjes en de adressen van de rasclubs in mijn antwoord had gemogen.
Waarmee het ook fout lijkt te gaan, zijn de grotere fotobewerkingen met AI van Meta via WhatsApp. Via de telefoon gaat het op het opslaan na goed maar via de laptop is dat onmogelijk. Ik ben benieuwd hoe het nu gaat met de kleinere bestandjes. Ik hoop dat dit blijft bestaan want ik wil zo graag die kleine fotootjes met een verbeterde achtergrond van al onze dieren.
Een hacker is niet meer een eenzame nerd op een zolderkamertje maar het gaat geautomatiseerd, duizenden pogingen per minuut, via computers.
11 september
Vandaag is het 25 jaar geleden dat de wereld veranderde. Net als zoveel anderen was ik zo geschokt dat ik voor altijd zal weten waar ik was toen ik dit nieuws hoorde. Een kleine groep extremisten heeft zoveel mensen ontzettend veel schade berokkend. Gelukkig heeft dit naars ook zijn positieve kanten: Trump eigende zichzelf een soort van heldendaad toe tijdens deze ramp. Deze man is niet in zijn eerste leugen gestikt en Lubach heeft een prachtig item hierover gemaakt. Terugkijken of opzoeken op YouTube is een aanrader.
Maar het bekijken van de totale uitzending ook: die gaat over de voedselzekerheid van de Nederlandse bevolking. Daar maken vooral rechtsgeoriënteerde politici zich nogal druk over. Ik schrok van de cijfers. Ik wist dat de overproductie en inkoop van diervoeding voor de koeien en varkens gigantisch was maar het is allemaal nog veel erger dan ik dacht.
Ik hoef me echt niet meer schuldig over mijn ecologische footprint te voelen omdat ik onze dieren vleesvoeding van goede kwaliteit geef in plaats van het afval van de voedingsindustrie. Weer eens wat anders dan vlieg- en (hout-)stookschaamte. We doen tenslotte al wat we kunnen tegen de stikstofuitstoot en dus de opwarming van de aarde.
Over voeding gesproken. Onlangs hadden we hier eetlustproblemen, vooral met het ontbijt. De enige die wel voldoende at was Shabanou. Dit is dus nu andersom. We hebben nu andere merken KVV in huis: Carnibest van een dierenwinkel en BiBi dat binnen 24 uur diep bevroren aan huis bezorgd werd. Iedereen behalve Shabanou eet nu weer prima. Gisteren hadden ze Carnibest voor ontbijt en vanmorgen BiBi. LeeLoo ging helemaal los. Oeps, niet zo goed voor haar toch al royale rondingen – en die moet morgen naar de show 🙁
Ik kreeg er de laatste dagen bij Shabanou nog wel wat in maar niet voldoende. Gisteravond was ze ook al niet enthousiast over de gekookte kippenlevertjes.
Katten mag je nooit laten vasten want dan belanden ze door misselijkheid in een neerwaartse spiraal. Vanmorgen heb ik echt actie ondernomen: ik heb haar een eetlustopwekkertje, 1/8 ste Mirtazapine, én een halve Milbemax (= ontworming) gegeven. En natuurlijk haar ontbijt extra lekker gemaakt met FortiFlora en een overheerlijk soepje voor katten. En een kambeurt én een knuffelsessie. Er zit inmiddels alweer voldoende voedsel in. De anderen zijn vandaag niet ontwormd want ik bleek te weinig op voorraad te hebben en pal voor een show de dieren ontwormen, leek me ook niet verstandig.
Bravecto
Al zoekende in de doos met verzorgingsspulletjes viel mijn oog op het doosje Bravecto voor Polly. De tijd is weer eens sneller gegaan dan ik dacht. Zo geef ik haar tijdens de eerste aangenamere zomerdag in juni Polly haar Bravectopil en zo is de zomer al weer voorbij. Volgende week, dit middel mag maar eens in het kwartaal gegeven worden, is Polly dus aan de beurt voor haar Bravectopil. De vorige heeft nu dus bijna drie maanden lang prima gewerkt (afgeklopt) want ze heeft niet één keer last gehad van vlooien of teken. De katten ook niet want Polly is over het algemeen degene die ze importeert. De katten zijn deze zomer niet met iets tegen vlooien behandeld (met uitzondering van een eenmalige preventieve dosering Antivlooienconceptie van Beaphar). Polly reageert altijd heftig op een vlooienbeet en naast de jeuk kost dat haar altijd een flink deel van haar vacht. Onze lieve meid ziet er nu met haar nog niet getrimde krulletjesvacht ook prachtig uit.
Hoog tijd om nu weer verder te gaan met de voorbereidingen voor de kattententoonstelling in Schiedam morgen.
13 september
Het is gelukt! LeeLoo won gisteren op de show een Nominering voor Best-in-Show! Ik had het niet durven hopen. Ik wilde zo graag dat er een zilvertje van ons ras aanwezig zou zijn op de Wereldtentoonstelling eind oktober in de Great Expohal in in Vijfhuizen. De titel Internationaal kampioen of een BIV of NOM in het afgelopen jaar is een voorwaarde om te mogen inschrijven. Het fokken van een goede zilveren Somali is al niet makkelijk. laat staan een goede showzilver. Bij de zwartzilvers kan je een keurmeester treffen die erg moeilijk doet over het kleinste spoortje rufisme (restantje wildkleur) en bij een perfecte sorrelzilver kreeg ik vroeger vaak het commentaar dat het contrast tussen ticking en basisvacht niet duidelijk genoeg was en bij een sorrelzilver met teveel rufisme werd juist het daardoor ontstane contrast geroemd… De huidige inzichten van de keurmeesters kan ik meer waarderen en om eerlijk te zijn: LeeLoo IS een goede sorrelzilveren Somali. Kopje, oorgrootte en -plaatsing, ogen, type, mooie lichaamsbouw met lange pootjes en staart, goede volle vacht, kleur en ticking. Voor perfectie zou haar zilver wat sterker en haar rondingen wat minder mogen. Dat laatste vond de keurmeester ook maar hij was zo aardig om dit niet in haar rapport te vermelden. Hij vond het superslanke Rexje van Diana (van de leuke mandjes) beter maar haar dennetje had er helemaal geen zin in. Dan moet je het BIS-gedoe zo’n diertje niet aandoen. Om genomineerd te mogen worden móet een kat voldoende punten hebben en die had LeeLoo meer dan genoeg. Haar moeder Sher behaalde trouwens ook een nominering én ondanks stevige concurrentie een Best-in-Show in de veteranenklasse. Haar kracht is naast haar schoonheid en opvallend goede conditie (slank en gespierd) dat zij het uitstraalt dat graag onder de mensen is.
Maar nu verder over de show: we hadden het extra gezellig op de show. Niet alleen Richard was er met ‘onze’ blauwe Boudica en de steeds stoerder wordende Nino maar ook Guido en Iryna waren er. Niet alleen met ‘onze’ Felicia maar ook met Felicia’s prachtige dochtertje Ilaria en hun nieuwste aanwinst, het blauwe katertje Izoume. Zo leuk al die Somalivrienden met een grote Somalifamilie. Niet alleen had Sher twee dochters (Sheralyn en LeeLoo) op de show, Sheralyn had dat ook: Boudica en Felicia, Richards Nino is gefokt door Guido en Iryna, Ilaria is zelfs een vierde generatie nakomeling van Sher en om het feest compleet te maken, brengt het kleine blauwe vriendje Izoume vanuit Canada verse genen mee voor de toekomstige uitbreiding van de familie!
Hierboven had ik al opgeschept over de showsuccessen maar het grootste succes had ik nog niet vermeld: omdat er drie ongecastreerde wildkleuren waren, kon er een Best-in-Variëteit gekozen worden. Aan deze prijs hecht ik de meeste waarde. Ik gun zo’n prijs iedereen maar ik ben het helemaal eens met de keuze van de keurmeester: de beste wildkleur op dit moment is Richards Nino!
LeeLoo deed het zo goed! Ondanks het feit dat ze alleen ervaring als kitten had opgedaan met de shows. Haar steward voelde haar ook goed aan.
Met nog een paar fotootjes van de show die ik gemaakt heb. Extra leuk is dat Richard Katuin zijn foto’s al op zijn Facebook heeft gezet. Ik ben erg blij met die leuke foto van Huibert met Sher. Aan het einde van de dag heb ik nog geposeerd met Sher voor de BIS-veteraanfoto bij Francesca Steenks. Zodra die gepubliceerd wordt, komt die er hier ook nog bij.
15 september
De weergoden verwennen ons met nog een dagje aangenaam weer. Daarna gaan de sluizen weer open. Die regen is nog steeds hard nodig want de klei- en veengronden zijn nog veel te droog, mogelijk zelfs niet meer nat te krijgen. De diepe veenlagen in de Ardennen smeulen nog steeds. Angstaanjagend al die niet te blussen branden overal in de wereld en de CO2-uitstoot daarvan maakt het alleen nog maar erger. Maar het kan nog erger: boeren protesteren vandaag weer. Deze keer, ter gelegenheid van Prinsjesdag, geen tractoren of asbest op de snelwegen maar brandende hooibalen in de bermen. Ik word er zo moedeloos van.
Maar gauw weer verder met mijn verhaal over onze fantastische dieren. Ik heb nog amper iets over Sheralyn geschreven. Omdat wij zelden drie katten tegelijk showen, hebben we geen drie sturdi’s. Ik had er eentje van de organisatie gehuurd. Die was volgens mij brandnieuw. Eerst had ik LeeLoo erin maar wat later bedacht ik dat het beter zou zijn om haar bij haar moeder te laten en te kijken of Sheralyn zich in de kleinere sturdi prettiger zou voelen. Sheralyn is buitenshuis de dapperste niet, op haar prachtige keurrapport staat wel vermeld dat zij een beetje verlegen is. Dat klopt. In de showsturdi heeft ze ook de gewoonte, vooral aan het begin van de dag, om onder een kleedje te kruipen. Voor haar comfort hebben we de afgelopen jaren heel wat mandjes aangeschaft. We komen om in de mandjes. De nieuwste aanschaf, de LionKinghanger van Jolanda en Diana van Atelier Joy Palace, werd vooral door Sher gewaardeerd. Deze keer kroop ze meteen in het orenmandje. Ik blij maar dat was maar van korte duur. Ze kroop weer onder een dekentje en haar moeder kroop in dat mandje. Thuis is dit mandje ook erg in trek. We hebben er zelfs twee van maar die tweede heeft ‘het’ niet en die stond altijd leeg. Het orenmandje bleek te groot voor de kleinere leensturdi dus ik had Sheralyn alleen een paar dikke kleedjes gegeven. Bleek dat ze daar heel tevreden mee was. Dat was fijn om te zien al was ik bijna de enige die dat wist want ondanks het lampje dat ik daarin had opgehangen was Sheralyn amper te zien. Voor de wereldshow ga ik het anders aanpakken. Het is tenslotte een tentoonstelling dus ik wil dat de bezoekers onze katten kunnen zien. Het is helaas behelpen met die – lelijke – sturdi’s. Dan gaan er twee in de ene helft van de grote sturdi en Sheralyn krijgt de andere helft mét een hangmat erin. Dat zou haar het gevoel van een kleinere ruimte kunnen geven. En wanneer Sheralyn haar draai heeft, kan ik de tussenscheiding openritsen.
Sher in de LionKing hanger van Atelier Joy Palace; Maverick en Bashiir ooit samen in een éénkats-showkooi omdat door een misverstand er geen dubbele kooi voor ze beschikbaar was. De derde foto is van deze show. In een sturdi is er weinig zicht op de katten. Daarom heb ik die fotoblokken er maar opgezet. De BIS-foto kwam uiteraard wat later beschikbaar en die heb ik er wat later bijgezet. Die heeft Francisca weer leuk van ons geschoten.
16 september
Vanwege het lekkere weer van gisteren hebben we onszelf nog een keertje verwend met een terrasje met aansluitend dinertje. Bij Alfredo en Katie van Centopercento op de Grote Markt. Iedereen is daar altijd even vriendelijk en attent en de keuken is uitstekend. Toen we daar ooit voor het eerst op het terras gingen zitten, had Polly al eerder iets te drinken dan wij. Zoiets stellen wij enorm op prijs. Garmine, een van de obers, sprak in het begin niet al te best Engels maar de naam van Polly zit er bij hem vanaf de eerste kennismaking in. Gisteren werden we verrast: Garmine en Sara wilden ons een verrassinkje geven en kwamen met een hand achter de rug naar ons tafeltje toe. Maar dat stond toen leeg. Waar waren ze nou? Er was even verwarring – vanwege de frisse wind vanuit de Barteljorisstraat waren we een paar tafeltjes naar het midden van het plein opgeschoven. Ze verrasten ons allebei met een roos omdat ze ons als gasten waarderen. Zo aardig van het stel. Voor het diner zijn we wel naar binnen gegaan. Het was weer smullen. Ik van de carpaccio en Huibert van zijn pasta. De gerechten waren weer zo mooi geserveerd: prachtig servies en de pasta zat in een diep bord dat, nadat de laatste kruimel op was, nog steeds goed warm was. Dát is pasta van klasse! Ik had een er foto van moeten maken. Dat heb ik wel gedaan van het uitzicht en de roosjes.
De twee laatste foto’s zijn van het huidige uitzicht van onze vrienden die nu op vakantie zijn: Nico en Nelleke zitten in Canada en Rob en Karin bij de Rode Zee.
19 september
Afgelopen zondag ontvingen we het ontzettend verdrietige nieuws dat Tommy McAuliffe totaal onverwachts was overleden. Tommy is een vriend die we via Rob en Karin in de Ierse pub hebben leren kennen. Later ontdekten we dat hij ook nog een buurtbewoner was. Als we elkaar in de stad tegenkwamen riep Tommy dan ook altijd enthousiast Hi Neighbour en dat werd later natuurlijk Hallo Boerman. Een Ier kan de u niet uitspreken.
Nog geen half jaar geleden hebben we Tommy’s pensionering gevierd en vandaag waren we op zijn uitvaart. Dat Tommy bijzonder geliefd was, was alleen al overduidelijk door de grote belangstelling. Dit is hopelijk een troost voor zijn dierbaren. Tommy was heel bijzonder: hij is geboren als een van een drieling en als mens was hij zeldzaam ‘open minded’. Hij kon met iedereen omgaan en was altijd even vriendelijke en attent. Hij had mijn hart jaren geleden al gestolen maar na mijn ongeluk half juli deed hij dit opnieuw. Ik zat natuurlijk met de schrik, pijn én een kapotte fiets: daar had hij een oplossing voor. Ook vanuit de wetenschap dat je juist na een ongeluk eigenlijk zo snel mogelijk moet proberen je fietsangst te overwinnen door weer op de fiets te stappen. Hij bood mij een leenfiets aan. De lieverd had de nog vrij nieuwe fiets helemaal opgepoetst, banden opgepompt en de accu opgeladen. Een paar dagen later zei hij zelfs dat ik de fiets mocht houden. Werd ik eerst van mijn fiets gereden door de liefste Turk van Haarlem, rijd ik nu op de fiets van de liefste Ier van Haarlem. We zullen Tommy nooit vergeten.
Na dit verdrietige nieuws voelt het niet goed om gewoon verder te gaan over onze dagelijkse ditjes en datjes. Bij de start van deze blog leek het erop dat de zomer zo goed als voorbij was. Met een beetje geluk krijgen we nog een weekje mooi weer. Daar wordt een mens blij van.
Wordt vervolgd.