Bijgelovige Trien
Ooit heb ik mezelf het afkloppen aangeleerd. Dat was nadat we FIP bij onze dieren hadden gekregen. We hadden niet lang daarvoor apparaten geïnstalleerd die de lucht in huis virus- en bacterievrij moest gaan houden. Ik had dit aan onze toenmalige dierenarts verteld en dat ik me met het deze luchtreinigers zoveel veiliger voelde over het welzijn van onze dieren. Een andere verandering toen bij ons in huis was dat we in plaats van avondmaaltijden op vleesbasis voor de dieren overgestapt waren naar droogvoer. De ‘mannen in witte jassen’ hadden me weten te overtuigen dat hun voer zoveel beter was dan wat ik als huisvrouwtje zelf kon samenstellen…
Niet zo lang daarna kwam ik bij diezelfde dierenarts in de hoop dat onze Moni nog te redden zou zijn. Dat weekend waren we al bij een waarnemer geweest en ondanks de medicatie ging het iedere dag slechter met ons vriendje. Helaas, Moni en een paar maanden later ook zijn dochtertje Ceti zijn beiden aan FIP overleden. Dit is al in 1987 gebeurd. In die tijd geloofden we nog dat het FIP-virus besmettelijk was. Later bleek dat dit helemaal niet zo was. Dit is ook wetenschappelijk bewezen. Ieder dier blijkt een eigen variant van het virus te kunnen ontwikkelen en een opzettelijke besmetting veroorzaakt de ziekte niet. De besmettelijkheid kwam echter zeer geloofwaardig over; het gaat immers om een virus? Tot op vandaag zijn er dierenartsen en fokkers die nog steeds geloof hechten aan de besmettelijkheid. Voor mij is het overduidelijk dat de hoofdoorzaak ligt in de voeding in wisselwerking met een stukje aanleg. Onze dieren hadden toen hooguit een paar maanden weinig vlees in hun menu gehad en nadat alles weer was teruggedraaid naar echte vleesmaaltijden bleek dat de FIP-dreiging verleden tijd was. Het duurde wel zo’n tien maanden totdat de FIP-titers weer normaal waren en jaren tot mijn angst ervoor afnam.
Tegenwoordig wordt er amper meer getest op FIP-antistoffen want het werd duidelijk die uitslagen niets zeggend zijn en geen relatie hebben tussen het wel of niet gaan overlijden aan FIP. Sinds die tijd hebben wij gelukkig geen dier meer verloren aan deze ziekte. Dit heb ik natuurlijk wel meteen afgeklopt en dit blijf ik afkloppen. Het is een verschrikking om je dieren zo jong te verliezen. Tegenwoordig zijn er levensreddende behandelingen voor katten die aan FIP lijden. Heel fijn voor die dieren en hun mensen maar ik ben nog steeds niet overtuigd of er in alle gevallen onderscheid wordt gemaakt tussen een dier met een hoge titer en een dier met de voor natte FIP (hoe stel je de diagnose droge FIP?) kenmerkende draden in het buikvocht. Onze Moni had kort voordat hij ziek werd juist een hele lage titer.
Maar waarom dit verhaal over deze vreselijke ziekte en mijn afklopgedoe. Door het totaal onverwachte overlijden van een goede vriend, realiseerde ik me dat ik ooit de dwangmatige gewoonte had ontwikkeld om per se minimaal één hartje als sieraad te dragen voor mijn dappere hartje omdat dit al dik zeventien jaar lang zijn best doet om in gehavende vorm, in 2008 is er een flink stuk afgestorven, mij gezond te houden. In dat jaar ging het niet echt goed met mij en had ik regelmatige een adembenemende gemene kramp achter mijn borstbeen waardoor ik dan twintig minuten lang niets anders kon dan blijven staan (in de stad was dat dan etalages bekijken). Wanneer de kramp weg was, ging ik weer verder. Ik had geen idee dat het hartaanvallen waren want ik rookte niet, sportte bijna dagelijks en ik was toen ook niet te zwaar. Wat wel opvallend was, was dat ik sieraden verzamelde met hartjes… Óf die hebben geholpen! 🙂 Daardoor kwam ik op het idee dat er nog wel een paar hartjes bij konden. En beschermengeltjes. Eerst begon ik heel bescheiden met een engeltje met een hartje bij één van onze dieren voor op mijn watch en nu heb ze allemaal inclusief Huibert. Ik ben helemaal compleet. Het robotje van Meta is bijzonder hulpvaardig en komt zelf ook met ideeën zoals een collage met van fotootjes bij elkaar. Die staat dus nu bovenaan deze blog.
Dat ik een fotootje van LeeLoo laatst op mijn horloge had, wierp zijn vruchten af: ze heeft op haar laatste show haar ‘toegangsbewijs’ gewonnen voor de komende wereldtentoonstelling. Je weet maar nooit waar zo’n extra hartje bij mijn outfit goed voor is.
HYVES!
Wat leuk, Hyves is nu echt terug. Ik ga dit zo snel mogelijk regelen. Vroeger had ik natuurlijk ook een Hyves. Voor de contacten met mensen in onze eigen taal. Facebook was vooral voor de contacten met Engelstalige collegafokkers in het buitenland. Maar niets is voor eeuwig al houdt Facebook het wel lang uit. Dat de socials zoveel advertenties van dropshippers hebben, is storend maar het meest vervelend vind ik dat het missen van de nieuwe berichten van mijn Facebookvrienden door het algoritme. Het grappige is dat wanneer ik Facebook (is dit inmiddels een werkwoord?) op mijn pc dat ik dan wel veel meer Facebookvrienden langs zie komen.
TikTok heb ik maar een weekje op mijn telefoon gehad. De eerste dagen waren de korte filmpjes best grappig maar al heel snel kwam er zoveel ander spul tussendoor dat ik dat zat raakte.
Als ik me nu wil bezighouden met gedachteloos scrollen, kan ik me uitleven met de reelvideootjes 😉 Twitter/X stond me ook al heel snel tegen en onderging hetzelfde lot als TikTok. Sommige andere socials heb ik wel maar die liggen me niet echt.
Ik ga nu gauw bij Hyves kijken.
Even later: ik heb me aangemeld. Voor een geleidelijke start wordt er dagelijks een gelimiteerd aantal nieuwe gebruikers toegelaten. Ik wist al dat mijn Hyves (ik heb wel mijn oude gebruiksnaam kunnen vinden) toentertijd niet bewaard was gebleven. Ik had gelukkig nog wel wat foto’s kunnen veiligstellen maar de verhalen zijn verdwenen. In die tijd had ik een fotobewerkingsprogrammaatje en ik kon me nog vaag een zo’n bewerking van onze jongste telg van toen herinneren en dat plaatje van Orchid wilde ik bij dit stukje zetten. Tsja, dan helpt het dat je je foto’s met een naam of beschrijving opslaat.
Al zoekende kwam ik wel andere dingen van onze lieve meid tegen: ze heeft twee keer echt opgesloten gezeten. Dat is uniek. Voor zover ik weet is dat alleen de brave Shabanou ook een keer overkomen. Ik vond via Google ergens in deze website dat Orchid tijdens een klus in de badkamer onder het bad had gezeten. Huibert moest daar een plank voor losschroeven. Hij had er juist alles aan gedaan om te voorkomen dat een van de toen rondscharrelende kittens dit niet zou overkomen. Een andere keer, toen was Orchid al op leeftijd, was ze in een onbewaakt ogenblik via een luik de kruipruimte onder onze woning ingegaan. Wat zag ze eruit toen ze weer tevoorschijn kwam: allemaal vieze zwarte spinnenweb in haar snorharen. Het bewust plaatje heb ik gevonden! Op Orchids pagina op mijn oude website. Met mijn eeuwige dank aan Willem die ooit mijn eerste website voor mij op een DVD’tje heeft gezet.
Ongewenste huisdieren…
Die hebben of hadden we ook. Af en toe trof ik de lieve LeeLoo als in trance aan naast de kattenbakken in de cv-kast. Met het schoonmaken was me wel opgevallen dat daar soms muizenkeuteltjes lagen. Ach, leven en laten leven. Zolang onze katten een gevangen muis niet als speelgoed behandelen en de muizen niet aan ons eten zaten, zag ik geen noodzaak om in te grijpen. Ooit was er eentje die ‘s avonds kwam snacken in de voorraadkast. Die maakte verpakkingen open. Dat was vies. Huibert had met een kunststof schrootje een kiertje geblokkeerd en – zo schattig – ‘s avonds hoorde dan eventjes wat krasgeluidjes van het muisje dat zijn snackmomentje miste. Na een paar pogingen is hij vast verhuisd. Daarna kwamen er muisjes die ons kattenbakgrit leken te waarderen. We gebruiken tegenwoordig geen grit meer op basis van klei of silica maar alleen dat wat van maisafval uit de veevoederindustrie gemaakt wordt. Als muizen echt honger hebben, lusten ze dit blijkbaar ook. Kapotte verpakkingen veroorzaken troep dus tegenwoordig staat de voorraad in een grote plastic Ikeabak.
We hebben het laatste jaar zeker drie keer een dode muis in de kamer gevonden. Één keer zag ik een hele mooie levende en best grote bij het toilet. Wat schrokken wij van elkaar. Toen ik terugkwam met een bakje om hem te vangen, bleek hij zelf al een uitgang te hebben gevonden. Nadat we boven ook muizenkeuteltjes aantroffen, vonden we dat we er wat aan moesten doen. Huibert had zelfs al klemmetjes gekocht. Die zijn niet trefzeker. Ik wil per se voorkomen dat het diertje een lijdensweg moet doorstaan. Die komen hier dus niet in gebruik. Maar wat dan wel. Gif en lijmplanken zijn niet voor niets verboden. Veel te wreed. Ik heb zelfs bij een van onze dierenspeciaalzaken waar ik die plankjes zag, gevraagd of die niet uit de collectie kunnen.
Al zoekende kwam ik bij Ongediertewinkel.nl. Ook daar kan je gewoon de verboden dingen zoals gif en lijmplanken bestellen. Als dit zo makkelijk gaat, is het niet onmogelijk dat een buurtbewoner (ik hoor af en toe best wel dat vooral mensen zonder katten veel overlast hebben) ooit dat gif gaat gebruiken en dat een stervende muis hier binnenkomt en dan door een van onze katten zou kunnen worden opgegeten. Dus daarom worden de muizen nu wel actief bestreden. Met hoog-frequentiegeluid. Ik was erg bezorgd over het effect op onze katten en ook voor mezelf want ik mijn gehoor is te goed. Hoge tonen zijn pijnlijk en laag-frequentiegeluid zelfs onleefbaar.
Binnen een dag werd het stekkertje bezorgd. Het kan overal in het stopcontact en tot op heden hebben we geen verdachte geluidjes of gedrag van de katten meer gesignaleerd. Het ultieme bewijs is natuurlijk het niet meer kunnen vinden van de keuteltjes. Waar ik niet helemaal gerust op ben is het mogelijke effect op andere dieren zoals bepaalde soorten insecten. Spinnen zijn nuttige diertjes en vleermuizen hebben ook rechten. Van de laatste weet ik niet of ze bij ons inwonen. Vast niet, dan hadden we ze wel eens tijdens de schemering van en naar hun plekje zien gaan.
23 september
Kreeg ik toch een berichtje van de Ongediertewinkel met het aanbod om ons verder van dienst te zijn met de bestrijding van de ongewenste huisdieren… Wij hebben vast meer vertrouwen in hun product dan zijzelf 😉 Maar om eerlijk te zijn, ben ik wel op zoek geweest naar eventuele achtergelaten spoortjes. We hebben geen geritsel of kleine trippelpootjes over het verlaagde plafond gehoord. Maar ja, eerder hoorden we dat ook niet zo vaak. In de cv-kast kon ik niets vinden maar Bodiir maakte wel een zeer geïnteresseerde indruk in de badkamer. Maar mogelijk herinnerde hij zich de spannende tijden van weleer. Nu ligt hij zeer relaxt, voor de laptop op zijn rug en luid spinnend knedend aan mijn heerlijk zachte omslagdoek.
HYVES vervolg
Ik heb er weer eentje. Ik hoefde dus niet enorm lang op de toelating te wachten. Probleem is alleen dat ik geen idee meer heb hoe dit werkte. Ik weet van de vorige dat ik er veel foto’s en verhalen op had maar nu ben ik nog niet verder gekomen dan wat personalia en uitgelichte foto en een profiel foto. De tijd zal het vast leren.
Omdat ik door de aankondiging van de terugkeer van Hyves een oude foto uit die tijd wilden vinden, kwam ik op de eerste pagina van Orchid terecht. Dit lieve diertje groeide juist in die tijd op. Ik ga nu proberen die oude pagina naar haar huidige pagina over te zetten.
Het is gelukt. Niet helemaal zoals ik het wilde, ik wilde het chronologisch houden maar dat bleek niet mogelijk. De stukjes over haar jeugd staan nu onderaan haar pagina.
26-09-26
Wat een mooie datum hebben we vandaag. Iemand had uitgerekend dat het vandaag de 269ste dag van het jaar zou zijn en mijn oog viel in mijn nieuwe app OpenWeather (klikt beter met mijn watch) op de zonsop- en ondergang van deze datum: de dag en nacht zijn nu zo goed als even lang. Dat heb ik vroeger toch maar mooi uitgezocht voor mijn geboortedag. Wij zijn allebei eind september jarig en gewend om altijd de jongste van de klas te zijn. Dat heeft voor- en nadelen. Een heel groot nadeel was dat dan het mooier weer over was. Ooit had íedereen 😉 rolschaatsen gekregen en ik kreeg ze ook. Op mijn verjaardag. Zolang ernaar gesmacht en dan bleek dat rolschaatsen eigenlijk niet meer kon: de regen was het probleem niet; vroeger waren we niet van suikergoed maar in onze boomrijke buurt bleken de straten vol te liggen met rommel uit de bomen. Dat was zuur.
Maar wat hebben we nu een prachtig weer. We zijn dus lekker op stap gegaan. Goed dat we ergens gereserveerd hadden want echt iedereen was naar buiten gegaan. Als het nu ‘s nachts ook eens normaal gaat regenen – als ik nu die foto van de regendans van stal haal, krijgen we mogelijk te veel – zijn niet alleen de horeca-eigenaren gelukkig maar kan de natuur zich ook een beetje herstellen.
Polly tussen de bloemetjes van de Haarlemse Bolwerken.
Ik schrijf al heel lang stukjes voor het blad Ticked van de SAN. Meestal probeert de redactie mijn stukje dan met zoveel mogelijk kiekjes op één pagina een plekje te geven. Ik ben geen mens van weinig woorden dus mijn grootste klus van het schrijven is dus het schrappen. Ik heb het wel eens door AI laten herschrijven met de opdracht om er minder woorden voor te gebruiken. Het resultaat was best aardig maar dat was niet van mij. Dus dat probeersel belandde in de prullenbak en ik vond het niet voor herhaling vatbaar. Deze keer had de redactie mijn stukje zelfs twee pagina’s gegeven. Dankjewel! Al mijn fotootjes erbij. En nu maar hopen dat de boodschap overkomt. Dat was deze keer het voorkomen van zwangerschapsproblemen door het goedbedoeld langer wachten met een eerste nestje van een poes. Die complicaties, mislukte nestjes, sterfgevallen et cetera probeer ik poezen en hun mensen te besparen. Ik moest trouwens wel heel veel geduld opbrengen want het blad werd niet op de beloofde datum bezorgd. Ik had wel een melding met foto van Post.nl ontvangen. Na driekwart week heb ik toch maar gevraagd of de redactie mij opnieuw eentje wilde sturen. Ik was deze keer extra benieuwd naar het blad want ik had ook een foto opgestuurd als extraatje. Ik had kussenovertrekken ontdekt met de afbeelding van een Somali in aquarel. En niet zomaar een Somali; het was alsof Sher ervoor geposeerd had. Toen ze ook nog eens in bijna dezelfde houding erbij lag en de foto ook nog redelijk gelukt was, moest ik die wel opsturen. De redactie heeft hem zelfs paginagroot geplaatst! Extra leuk is dat haar naam en de vermelding van haar seniorentitel er bij staan.
Sher met de aquarel van haar evenbeeld op het kussen. Sheralyn deed ook haar best maar had het voorbeeld niet goed in haar koppie.
28 september
De F-kittens (Asante & Sheralyn vieren vandaag hun tweede verjaardag. Alle mensen van Frederick, Felicia, Frits en Bobbie gefeliciteerd.
Ellen van de grote stoere Frederick was vanmorgen de eerste met de verjaardagsmelding. Inmiddels heb ik met de mensen van het complete kwartet even contact gehad. Altijd fijn om te horen dat alles goed gaat en om foto’s te krijgen. De eerste foto is van hun jeugd hier; tien weken oud. Daarna Frederick, dan twee foto’s van Bobbie Sabine en Remco, genietend van het buitenleven. De vierde foto is een oudere foto van Felicia. Haar heb ik onlangs nog op de show in Schiedam gezien. Zij is inmiddels de trotse moeder van meerdere prachtige kittens waarvan we zeker twee gaan terugzien op de shows: Ilaria die bij haar en haar mensen Guido en Iryna is gebleven en Didah die nu bij Mariëlle woont. En de vierde, de enige wildkleur van het nest: Frits bij zijn vrouwtje Florence en eentje samen met zijn grote Silfescianbroer Cesar.
2 oktober
Accuperikelen
Stonden we laatst met een lege accu van mijn scootmobiel in de Ikea. Gelukkig waren we al in het laatste stuk richting de uitgang. Maar wat een gedoe. Net als een paar maanden geleden bij mijn ongeluk dacht ik er totaal niet aan dat we overal voor verzekerd zijn. Dus ook voor hulp bij een kapotte fiets of nu de scootmobiel. Het is ons gelukt om dat zware ding, als je hem echt uitzet rolt hij minder zwaar, naar de auto te krijgen. Ik heb wel mijn knie verdraaid maar met wat oefeningetjes heb ik die alweer aardig in orde.
Vandaag was het prikdag (corona) voor de 70+’ers van ons postcodegebied. Het was weer best gezellig. Alle mensen deden hun best om het zo prettig en vlot mogelijk te organiseren. Na een vorige prikactie was ik niet goed geworden. Toen dacht ik ook al dat het lange staan de oorzaak was maar inmiddels weet ik het zeker dat wanneer ik te lang heb gestaan en teveel rugpijn krijg dat ik dan in de problemen kom. Ik had dus mijn rollator mee. Dan kan ik tussentijds even zitten. Alles voor het goede doel: niet ernstig ziek worden/in het ziekenhuis belanden door een coronabesmetting. Testen is mijn hobby niet dus met al die weken, bijna maanden, het zware gehoest van het afgelopen voorjaar had de oorzaak corona kunnen zijn. Ik hoop zo dat dit gedoe ons de komende winter overslaat. Het enige goede ervan is dat ik daardoor tien kilo ben afgevallen en dat het me gelukt is om die eraf te houden. En graag nog een paar kilo eraf maar wel op een gezellige manier: vanavond gaan we tafelen met de teppanyakiplaat…
Vandaag moest er wat lastigs op administratief gebied geregeld worden en ik zag er flink tegenop. Maar ik denk dat het gelukt is. Documenten opvragen en als pdf’s ergens uploaden. Wat niet helpt is dat wanneer je ooit iets hebt geleerd op methode A dat het dan veranderd is en alleen op methode B kan. Maar zelfs dat is gelukt. Daarna wilde ik nog even een paar dingetjes in de stad regelen: bleek de accu van Tommy’s fiets toch leeg! Ik verbaasde me al vanaf dag één over deze accu. In de display zag ik dag in, dag uit weinig verschil en op een gegeven moment, na 2,5 maand lette ik er niet meer op. Zonder die boodschappen overleven we vandaag ook wel. Morgen is er weer een dag.
LeeLoo was moe
Ze heeft twee dagen liggen slapen (op mijn stoel). Heerlijk die rust. Wat was dit arme dier van slag. Ik vond haar al een tijdje onrustig en prateriger; alsof ze krols zou gaan worden. Maar dat gebeurde maar niet. Toen waren er opeens meerdere ‘ongelukjes’ in de slaapkamer (een boel wasgoed) en toen werd ze overtuigend krols. Voor haar en ons was het de eerste keer dat haar hormonen weer op gang kwamen na het plaatsen van een suprelorinstaafje. Dit middel heeft haar 17 maanden rust gegeven! Terugkijkend in haar gegevens zie ik dat zij echt heel kort na de bevalling al weer krols werd. Ik hoop zo dat ze nu geen hoge frequentie op dit gebied gaat krijgen. Iedere hormonale wisseling zoals een krolsheid kan meetellen en haar later als senior mamatumoren bezorgen. En al die onrust en dat gepies de afgelopen week was voor niemand leuk. Bodiir gaf als kater absoluut nog geen krimp. Interessant. De vorige keer werkte zijn staafje niet zo lang. Ik zet het op een duimen in de hoop dat de hormonen LeeLoo niet al te hevig gaan plagen in afwachting tot Bodiirs staafje is uitgewerkt en ze samen weer voor nakomelingen mogen zorgen.
De arme krolse LeeLoo had ook huisarrest. En ze is juist zo graag buiten. Ook al lijkt het dat ze buiten op de bank ligt te slapen, dan blijkt toch altijd dat ze niets mist. Zodra ze haar naam hoort, komt ze aanrennen. Dat ze een aantal dagen niet naar buiten mocht, was omdat de zwarte kater van de achterburen op scherp stond. Zelfs tijdens de regen bleef hij op het schuurdak onder de beuk zitten. Gezien zijn gedrag, ruzie maken met andere katten, bij de buurvrouw binnen de gordijnen ondersproeien, bij ons proberen de afzetting van het dakterras open te breken (we hadden het toen net op tijd in de gaten) en zijn gesproei daar, lijkt het mij dat hij niet gecastreerd is.
LeeLoo adoreert haar moeder Sher en dit was zo’n mooi moment dat Sher ook wat affectie teruggaf. Verder dan een paar likjes komt Sher meestal niet terwijl LeeLoo het liefst de hele dag tegen haar aan zou willen kruipen. Op haar beurt adoreert Sher Polly en krijgt ze eigenlijk nooit iets van affectie terug. Erger nog: als Polly een bepaalde kant op loopt, loopt ze eigenlijk Sher gewoon omver. Gelukkig heeft ze mij 🙂 Met die affectie zit het wel goed: we zijn allebei erg gek op elkaar. Waar ik ben, is Sher maar nu is het toch even een uitzondering. Het is prachtig weer, nog steeds, en ze zit vast in haar hoekje op het gluren-naar-de-burenplankje die zwarte kater in de gaten te houden.
Sher samen met Polly. Dat Polly half over haar heen lag, ervoer zij als liefdevol gedrag van Polleke. De appel valt niet ver van de boom want Wiesje zoekt ook de nabijheid van haar canine huisgenoten. De zilvertjes hebben de liefde voor honden ook in hun DNA. De lieve Jack die op de foto zo liefdevol een kopstoot aan Polly gaf is voorouder van Bodiir. Helaas bestaat er geen foto van en hele dierbare herinnering aan Nieckje met onze honden. Nieckje was geboren in cattery Bois le Duc en daar groeide toen een witharig puppy op. De fokster lette goed op dat het hondje nooit te ruw met de kittens omging en Nieckje had dus niets dan goede ervaringen met dat hondje. Toen Nieckje hier de huiskamer aan het verkennen was, kwam ze onze grote witte Eesz tegen. Hoe ze toen met Eesz omging staat nog steeds op mijn netvlies. Als ze had kunnen praten. of als ik kats had kunnen verstaan had ik dan vast gehoord dat ze zei: “Wat fijn dat jij nu hier ook bent, gezellig!” Toen Nieckje later kittens kreeg, had ze ook alle vertrouwen in Eesz en mocht zij helpen met de verzorging van de kleintjes.
Speciale dieren
Speciale honden hebben we al. Momenteel is Polly natuurlijk de meest speciale 🙂 En het AI-hondje CocoDoodle. Hoe dit hondje het dagelijkse leven bekijkt en verwoordt; echt schattig. De leukste vind ik die over de logé Billy met het liefdevolle slotwoord van de begripvolle Billy, die over het nageltjes knippen van de ‘self-maintenaice queen’ en die over de robot stofzuiger. AI-video’s van pratende katjes hebben me niet kunnen bekoren maar ik heb wel een paar van dat type boeken gelezen. Nu ben ik bezig met het boek Frankie. Dat was een tip in Felikat Magazine. Eerdere kattenboekentips, van heel lang geleden dus ik ben er niet meer zeker van, zijn Cats Kingdom van Jeremy Angel, Solo’s zwerftocht en Hempie, uit De Kat die uit de kou kwam.
In Coco’s eigen woorden: “Omdat ik een Golden Doodle ben, heb ik het grote hart van de Golden Retriever en het slimme brein van de Poedel. Zo schattig zijn, is wel veel werk!”
Nieuw kattenras, de tijgerkat Tilcayo
Kattenfokkers AFBLIJVEN!
De Leopardus tilcayo is iets kleiner dan een huiskat en werd ontdekt in het Yungas-woud in Bolivia, een bergachtig gebied waar de bossen vaak in wolken gehuld zijn. Het dier heeft een lichtbruine vacht met onregelmatig gevormde rozetten en ronde oren. Er leven meerdere soorten tijgerkatten in Bolivia.
Zeldzaam en schuw
“Dat de tilcayo zo lang onopgemerkt is gebleven als nieuwe soort, heeft veel te maken met haar uiterljk”, zegt evolutiebioloog Jonas Lescroart van de Universiteit Antwerpen, een van de leidende onderzoekers, tegen de VRT C. “Tijgerkatten uit Centraal en Zuid-Amerika zijn op basis van fysieke kenmerken amper onderling te onderscheiden.” Daarbij is de tilcayo voor onderzoekers lastig te vinden: de kat is zeldzaam, schuw en leeft in ontoegankelijk gebied.
Dat de onderzoekers er toch achterkwamen dat ze een nieuwe soort hadden ontdekt, had te maken met een toevallige gebeurtenis in 2016. Toen werd een gevonden kitten bij een lokaal opvangcentrum voor wilde dieren binnengebracht. Het uiterlijk van deze Tigrino kwam niet overeen met de beschrijvingen van Braziliaanse tijgerkatten, wat de aanleiding werd voor het onderzoek.
Na een routinebloedafname door de dierenarts werd zijn DNA geanalyseerd. Daaruit bleek dat het om een onbekend soort kat ging. Later DNA-onderzoek bij een tweede exemplaar gaf bevestiging. De biologen concludeerden dat de soort zich zo’n 1,4 miljoen jaar geleden heeft afgesplitst van andere tijgerkatten. Uiteindelijk leverden de onderzoekers, na het bestuderen van het DNA van 38 verschillende dieren, bewijs voor vijf verschillende soorten tijgerkatten. Vier daarvan werden al langer als aparte soorten beschouwd. De tilcayo komt daar nu bij.
Bedreigd
Intussen gaat het niet goed met de tijgerkatten in Bolivia. De bergbossen staan onder toenemende druk door ontbossing, landbouw, branden en mijnbouw. De Internationale Unie voor Natuurbehoud (IUCN), die bedreigde soorten bijhoudt op een rode lijst, beschouwt de tijgerkat als een beschermde soort met afnemende populaties. Door het nieuwe onderzoek kan de tilcayo mogelijk ook afzonderlijk een beschermde status krijgen. “De ontdekking van de tilcayo maakt hopelijk meer middelen vrij voor het behoud van populaties tijgerkatten, die zich vaak in een kwetsbare situatie bevinden”, zegt evolutiebioloog Jonas Lescroart. “Tegelijk vestigen we de aandacht op de ongelooflijke natuurwaarde die Bolivia rijk is.”
Polarsteps
We volg(d)en een aantal mensen via deze app. Erg leuk. Nelleke en haar gezin zijn nu net terug uit Canada en buurvrouw Tineke loopt een pelgrimstocht in Japan. Ik heb voor mezelf maar in mijn profiel huismus gezet. Het was erg grappig te zien dat Nelleke na aankomst direct doorging naar het oppasadres van hun dierbare Tinka. Daar was alles goed gegaan en eenmaal weer thuis liep Tinka haar weer als vanouds achterna. Gelijktijdig kreeg ik een fotootje van het Haags/Noorse stel: die probeerden hun mensen een schuldgevoel te bezorgen door ze vanuit een raam na te staren.
Rudi’s Lilibet met haar kleine kopje en haar hele grote ogen.
Ondertussen duurt de Indian Summer maar voort en voort. Het is wel heel erg lekker weer. In je vestje op de fiets door de stad voor de ditjes en datjes is wel heel erg prettig maar niet normaal. Het is oktober! Een troost: we hoeven niet te stoken en dat scheelt vast ook een beetje voor het klimaat.
In de volgende blog wil ik het o.a. hebben over de eetlust van onze dieren, de aardstralen, mijn schrijverijen en de aanwezigheid van die eerder genoemde ongewenste huisdieren.